zaterdag 29 april 2017

En weer zat Hermans niet op te letten


Toen Mark Verheyen van de VVD op zijn integriteit moest worden beproefd werd hij onmiddellijk, lopende het onderzoek, geschorst. Door Henry Keizer, voorzitter van de VVD. Onderzoeksjournalistiek toont aan dat er integriteitsvragen kunnen worden gesteld bij het zakelijk handelen van Henry Keizer. De druk vanuit politiek en samenleving neemt dermate toe dat Keizer zich genoodzaakt ziet "openheid van zaken" te geven. Hij organiseert geen persconferentie maar een 'persmoment' en zet een uitsmijter bij de poort die de onderzoeksjournalist van het gewraakte artikel dat alle commotie veroorzaakte de toegang moest weigeren. Van Henry Keizer, voorzitter van de VVD.


Diezelfde Henry Keizer staat zwetend voor de camera's vol te houden dat hij niets fout heeft gedaan en dat hij er niet over peinst om op te stappen. De druk neemt echter dermate toe dat hij zich genoodzaakt ziet zich te onderwerpen aan een VVD-integriteitsonderzoek. Tijd voor een schorsing met onmiddellijke ingang, lopende het onderzoek zou je denken. Niet zo bij Henry Keizer, voorzitter van de VVD.

Juridisch zal er wellicht niet veel aan te merken zijn op het handelen van Keizer maar feit is wel dat hij de verkopende partij adviseerde over een deal met de kopende partij en dat hij zelf de kopende partij was, feit is dat de commissarissen van het bedrijf, die geacht worden het belang van de onderneming nauwlettend in de gaten te houden een andere kant op zaten te kijken toen de deal gesloten werd, feit is ook dat er de grootst mogelijke vraagtekens geplaatst moeten worden bij de waardebepaling van de onderneming ten tijde van de voor Keizer zo lucratieve deal.


Anders gezegd, dat VVD-integriteitsonderzoek heeft alleen zin als het is gebaseerd op gedegen forensisch accountantsonderzoek. Opmerkelijk is de automatische verdedigingsreflex bij Rutte en Zijlstra. De VVD belijdt integriteit met de mond maar in de VVD-praktijk is het een holle frase. En mag u raden wie de commissaris bij dit bedrijf was. Inderdaad, laailichter Loek Hermans die een spoor van wanprestaties en hopeloos falen in toezicht heeft achtergelaten. Wanneer wordt deze aartsbedrieger nu eens definitief afgeserveerd?

woensdag 26 april 2017

Over tijd, warmte, verleden en toekomst


De Italiaanse natuurkundige Carlo Rovelli schreef een uiterst handzaam boekje met zeven korte beschouwingen over natuurkunde. Ik kan het u aanbevelen want hij neemt u mee naar de moeilijkste natuurkundige fenomenen en slaagt erin ons als leek toch een klein beetje wegwijs te maken in die gecompliceerde materie.


In een hoofdstuk over warmte leert hij ons dat het verschil tussen verleden en toekomst alleen bestaat als er warmte is. Meer specifiek als er warmtestroming is. Wij denken dat warmte alleen van warm naar koud stroomt maar dat is geen correcte veronderstelling. Warmere atomen bewegen sneller en daardoor lopen zij meer kans op koude atomen te stoten dan de kans dat de trager bewegende koude atomen op warmere stoten. In zekere zin is hier het toeval of preciezer gezegd de waarschijnlijkheid bepalend.

In natuurkundige termen is het begrip 'nu' buitengewoon lastig. De betekenis van het woord 'hier' hangt af van de plaats waar je bent. Wij zullen dan ook nooit zeggen dat wat niet hier is, dus ook niet bestaat. Maar van iets wat niet nu is, daarvan zeggen we wel dat het niet bestaat. En dat fenomeen brengt ons bij het 'verstrijken van tijd'. Vervolgens laat Rovelli ons zien dat er een nauwe relatie is tussen tijd en warmte (heden en toekomst verschillen alleen als er sprake is van warmtestroming).


Het zijn natuurkundigen als Stephen Hawking die dit soort raadsels trachten te ontwarren. Met behulp van de kwantummechanica heeft Hawking aangetoond dat zwarte gaten altijd warm zijn. Maar vóór hem liet Einstein ons al zien dat een voor het hele universum identiek 'heden' een illusie is. Er zijn filosofen die menen dat de natuurkunde hier niets te bieden heeft. Wij kunnen ons een wereld voorstellen zonder kleur, zonder materie en zelfs zonder ruimte maar je een wereld zonder tijd voor te stellen, dat lukt ons niet. Want zoals Heidegger het formuleerde: de mens woont in de tijd.


Wat natuurkundigen nu hebben ontrafeld is dat tijd te maken heeft met statistiek, zwaartekracht en thermodynamica. En daarom is de warmte van zwarte gaten zo'n essentieel fenomeen. Wat gebeurt daar precies en waarom? Pas wanneer we dat antwoord hebben gevonden, zullen we iets begrijpen van het verstrijken van de tijd.

dinsdag 25 april 2017

Het Gelders Eiland


Quod licet Jovi...


...is niet toegestaan aan PPG. AKZONOBEL is een NL onderneming die al heel erg lang bestaat. De oudste voorloper van de onderneming is een Deens verffabriekje dat in 1777 werd opgericht. Nobel Industries uit Zweden heeft haar wortels zelfs in de 17de eeuw. In 1994 nam AKZO Nobel Industries over. AKU was een Nederlands-Duitse onderneming die na de overname van Organon AKZO ging heten. In 1998 lijfde AKZO het Britse Courtaulds in om in 2007 nog eens een Brits bedrijf - ICI - over te nemen.


Minister Kamp wil AKZONOBEL voor Nederland behouden en de Raad van Bestuur van de onderneming doet alles wat het kan om een overname door PPG tegen te houden. Op mij maakt dit alles een wat potsierlijke indruk. Dit zijn de tijden van de globalisering waarin het ene bedrijf het andere overneemt. AKZONOBEL is op exact die manier groot geworden.


Leg mij maar eens uit waarom die trend nu opeens gestopt moet worden. Je kunt niet aan de ene kant de globalisering omarmen om je vervolgens te verzetten tegen de logische gevolgen daarvan. Als we Nederlandse bedrijven zo graag Nederlands zien blijven hadden we ons dat wat eerder moeten realiseren. Dan waren we Fokker nooit kwijtgeraakt, hadden we KLM niet aan die Fransen verkwanseld, bezaten we nog een Nederlandse automobielindustrie en was Werkspoor nog actief.

maandag 24 april 2017

La candidate du peuple?


De kortste en helderste definitie van een populist luidt: een populist is diegene die verkondigt het volk te vertegenwoordigen. Marine Le Pen deed dat gisteren ook maar weer eens om zich af te zetten tegen haar grootste rivaal Macron. Macron is afkomstig uit de bankierswereld en daarmee is hij definitief ingedeeld bij de elite.

Wat mensen over het hoofd zien is dat het begrip  'het volk' een abstractie is en niet een individueel wezen met hersens die kunnen denken, een mond die kan praten of handen die kunnen stemmen. Wij maken allemaal, tout court, deel uit van het volk en zijn allen gelijkwaardig lid van die gemeenschap. Het zijn politici die aan de haal proberen te gaan met de massa en de daarbij behorende stemmen door te suggereren dat alleen zij de echte vertegenwoordigers van het volk zijn. Gewoonlijk zijn zij ook degenen die onzin uitkramen als "het land teruggeven aan het volk". Wie zo praat over 'het volk' heeft baat bij het creëren van tegenstellingen.

De Franse kiezers hebben gisteren afgerekend met de klassieke partijen nadat de socialisten zichzelf al buitenspel hadden laten zetten door de huidige president. Een dramatische uitslag zou die zijn geweest waarbij naast Le Pen ook Melenchon naar de tweede ronde zou zijn gelanceerd. Dat zou vrijwel zeker het einde van de EU hebben betekend.


Nu is de kans groot dat Macron de nieuwe president van Frankrijk wordt en mij lijkt dat een zegen. De gevestigde politieke elite heeft het definitief verbruid, Fillon heeft het laatste zetje gegeven als de belichaming van graaizucht en corruptie. De vraag is of zijn conservatieve achterban zijn advies om in de tweede ronde op Macron te stemmen zal opvolgen.

Bij de komende parlementsverkiezingen later dit jaar zal blijken of de klassieke partijen daadwerkelijk worden afgeserveerd. Noch Le Pen, noch Macron kunnen rekenen op een stevige parlementaire positie. En dat zal consequenties hebben voor de nieuwe politieke wind de komende jaren.

Na de Brexit dachten velen dat daarmee het hek van de dam zou zijn. Ik deelde de vrees die voor velen een vurige wens was. Toch lijkt de continentale Europeaan daarvoor terug te schrikken. In Nederland is het niet gelukt een Nexit dichterbij te brengen, de Fransen lijken voor een Frexit terug te deinzen en in Duitsland is de AfD erin geslaagd zoveel interne turbulentie te genereren dat de kiezer vermoedelijk in verwarring achterblijft. Ik ben weer wat hoopvoller gestemd en nu maar hopen dat Donald Tusk het democratisch gehalte van de unie weet te verstevigen.

dinsdag 18 april 2017

En ondertussen...

...gaan onze topbestuurders gewoon door met het vergaren van persoonlijke rijkdom en politieke macht. We zetten er weer een paar op een rijtje en citeren de NRC van zaterdag 15 april 2017.

Fijke Sijbesma van DSM kreeg een extra storting in zijn pensioenregeling van 2,2 miljoen euro. Paul van Riel en zijn vier collega's bij Fugro - een verlieslijdende onderneming - kregen een bonus ter waarde van 21,7 procent van hun vaste salaris. Ben van Beurden van Shell ontving een aandelenbonus van 4,22 miljoen Euro. Hoft Graafland van Heineken toucheert een doorlopende aandelenbonus van 2,06 miljoen Euro.

Maar het meest stuitende voorval speelt zich af bij PostNL. Daar krijgen bestuursvoorzitter Herna Verhagen en financieel directeur Jan Bos een extra bonus van € 34.887 respectievelijk € 26.509. Waarom? Omdat ze extra loonbelasting moeten betalen over een bestaande bonusregeling en de commissarissen van PostNL vinden uiteraard dat bestuurders geen geld moeten toeleggen op hun bonusregeling. Ja u leest het goed: "geen geld moeten toeleggen".

Enfin, hier onder ziet u de trots onzer natie in de hierboven toegepaste volgorde.







"In geouwehoer kun je niet wonen"


Je leest voortdurend dat de meeste Nederlandse Turken voor de plannen van Erdogan hebben gestemd maar dat is niet juist. Om te beginnen is de helft van de Nederlandse Turken niet gaan stemmen. Je tot het nee-kamp bekennen is niet zonder risico's immers, de Turken houden er nogal van hun politieke tegenstanders te verklikken aan de overheid in het moederland. Van de andere helft die wel ging stemmen, stemde ongeveer 70% voor de grondwetswijzigingsvoorstellen van Erdogan. Ik kom dan op een percentage van ten hoogste 35! Die relativering lijkt mij op zijn plaats.

De Turken begrijpen dat ze met een ja-stem ongekend veel macht gunnen aan de zittende president en het enige wat hen zorgen lijkt te baren is de vraag wat de opvolger van Erdogan in 2031 of daaromtrent met zoveel macht gaat doen. Komt tijd komt raad, lijken ze te denken en ze verklaren allemaal dat ze ja hebben gestemd voor hun kinderen. Zij zien in Erdogan een sterke man die het voor de moslim opneemt en die hen gevoel van eigenwaarde heeft gegeven, nationalisme en patriottisme vieren hoogtij. De prijs die ze ervoor moeten betalen interesseert hen niet. Nog niet.

Inmiddels weten we dat de referendumcampagne niet eerlijk is verlopen en dat er bij de stemprocedures behoorlijk is gefraudeerd. Zo heeft de kiesraad besloten ongestempelde stembiljetten toch te accepteren. Van een eerlijk referendum is dan ook geen sprake, zo meldt ons de OVSE. Vervolgens behaalt Erdogan een uiterst nipte overwinning van net 51%.

De tegenstellingen in Turkije zijn enorm, dat is de belangrijkste conclusie uit dit referendum. Wat ik echt beangstigend vind zijn jonge mannen en vrouwen die hardop beweren dat de nee-stemmers - de andere helft van de bevolking - landverraders zijn. Dat is wat Erdogan bereikt heeft met zijn schandelijke retoriek van de laatste maanden. De waarheid is volstrekt irrelevant geworden, alleen beeldvorming telt.


In de commentaren horen we de hoop dat Erdogan nu zal inbinden en een meer verzoenende taal zal bezigen. Mij lijkt dat een ijdele hoop. Met een zo grote oppositie is zijn draagvlak wel erg smal gebleken. Hij zal meer repressie moeten toepassen om die oppositie echt monddood te maken. Tegelijkertijd moet hij oppassen dat hij de internationale investeerders niet wegjaagt. Want de economie is de grootste vijand van Erdogan. Want ook voor Erdogan en zijn Turken geldt: "in geouwehoer kun je niet wonen".

Trump heeft Erdogan inmiddels gefeliciteerd. Er is weinig verschil tussen de president, de tsaar en de sultan. Ik begrijp dat de EU niet onmiddellijk besluit de deur voor de Turken dicht te gooien maar er is geen Europeaan meer te vinden die meent dat Turkije een geloofwaardig aspirant-lid van de Unie is.