vrijdag 16 februari 2018

Maar er zijn ook VVD-ers die deugen


Ik wil ook wel iets aardigs zeggen over de VVD, een partij waar ik - voor de duidelijkheid - nooit op zal stemmen, simpelweg omdat ze de doodlopende ideologie van de eeuwige groei aanhangen. Maar die Eric Wiebes bevalt me wel. De wijze waarop hij bezig is de gasboringen in Groningen terug te dringen is voortreffelijk. Hij is de eerste politicus die zich echt iets aan lijkt te trekken van het leed en de zorgen van onze medelanders in het hoge noorden. We moeten nog afwachten of het afwikkelingsproces nu echt op gang komt maar de minister heeft een heldere en voor de Groningers aanvaardbare positie ingenomen.


Nu heeft hij ook besloten dat er definitief niet naar schaliegas mag worden geboord in ons land. Ook dat is een zeer welkom besluit want aan schaliegas kleven meer na- dan voordelen. Het is heel verfrissend dat uitgerekend een VVD-politicus dit soort stappen durft te zetten. Het mag dan ook hardop gezegd worden: hulde aan Wiebes!


Hoe ziek is de VVD?


Fred Teeven, Ard van der Steur, Anouchka van Miltenburg, Ivo Opstelten, Mark Verheyen, Matthijs Huizing, Johan Houwers, Henry Keizer, Jos van Rey, Robin van Linschoten, Wybren van Haga, Halbe Zijlstra en o ja, ook nog een Amsterdamse wethouder van sport die vergeet zijn bijbaan bij de Atletiekunie tijdig te melden. Een illuster rijtje van VVD-prominenten die in de afgelopen paar jaar in opspraak kwamen en op moesten stappen. In vrijwel alle gevallen dankzij de traditionele media, mind you! En natuurlijk mag Loek Hermans niet in dit rijtje ontbreken, de koning keizer admiraal van de beroepsgroep 'foute politici' maar die zit desondanks nog wel steeds stevig op zijn stoel.


Wat is er toch aan de hand bij de VVD. Waarom grossiert juist deze partij in 'struikelende politici'? Want juist de VVD wijst altijd met trots op de eigen integriteitscommissie. Dat mag zo zijn maar het is toch een veeg teken wanneer zo'n commissie het ook nog eens druk krijgt. En aan het hoofd van deze Gideonsbende staat een premier die zijn collega's tot het einde toe de hand boven het hoofd houdt, hen tegen beter weten in verdedigt om ze uiteindelijk met een onderdrukte snik bij het afscheid te moeten omhelzen.


We weten dat macht corrumpeert maar als dat de enige verklaring voor de VVD-ziekte is, zouden meer partijen daaraan moeten lijden. Het is natuurlijk van alle tijden en alle geledingen maar bij de VVD is het wel erg structureel. Is het een mentaliteit van 'ondernemend Nederland' dat, als het erop aankomt, al die regeltjes toch wel als erg hinderlijk worden ervaren? En "turning a blind eye" is op zijn plaats af en toe want men doet toch fantastisch werk voor de BV Nederland? Daarom praat men in die kringen ook liever van belastingontwijking dan van belastingontduiking, bijvoorbeeld?


Het is een geruststellende gedachte dat zulke politici altijd ontmaskerd worden en het veld moeten ruimen. Een persoonlijk drama wellicht maar dat is onvermijdelijk en eigenlijk irrelevant. (Laten we wel zijn, Zijlstra heeft ons land enorme schade berokkend en hij heeft Poetin een geweldig cadeau gegeven. Hij had er slechts een leugen en misinterpretatie van woorden voor nodig) Wat mij echter het meeste stoort is dat de VVD electoraal niet wordt afgerekend op haar onvermogen integriteit in het eigen DNA te verweven. Dat zegt ook iets over het electoraat van de VVD.



Populistisch geschreeuw over 'de media' aantoonbare leugens


Het als een mantra schelden op de mainstream media is een fenomeen waarvan vooral om niet te zeggen uitsluitend populisten zich bedienen. In ons land zijn het vooral Wilders, Kuzu en Baudet die geen gelegenheid onbenut laten om de media te beschuldigen, Baudet koppelt daar gewoontegetrouw altijd het woord kartel aan. Ongeacht hun overig gedachtegoed, politici die de media in een kwaad daglicht proberen te stellen zijn gevaarlijk en verachtelijk.

In de NRC van 15 februari merkt Tom-Jan Meeus terecht op dat zulke schreeuwers kennelijk niet hebben meegekregen dat alle politici die de afgelopen jaren zijn gestruikeld, hun deconfiture te danken hebben aan de traditionele media. Het was Nieuwsuur dat de val van Opstelten, Teeven, Van Miltenburg en Van der Steur inleidde. De NRC stond aan de basis van het opstappen van Marleen Barth. En de Volkskrant verrichte vasthoudend journalistiek werk, zodanig dat Halbe Zijlstra op moest stappen.

En toch durft Kuzu doodleuk te beweren dat "de media de poortwachters van de gevestigde orde zijn", orakelt Baudet dat "de traditionele media een mediakartel vormen dat stuitend eenzijdig is" en sneert Wilders tegenover buitenlandse media: "Jullie moeten je Nederlandse collega's niet geloven".

Zulke populisten schreeuwen alleen maar voor de Bühne, ze weten dat het volk meteen aanslaat op begrippen als 'elite', 'de media' en 'referendum'. Als ze diep in hun hart niet heel goed weten dat ze gewoon staan te raaskallen, zijn ze nog dommer dan het volk dat ze trachten te misleiden. Precies dat maakt ze gevaarlijk.

maandag 12 februari 2018

Romantiek in het Noorden


Na Assen verder naar het noorden gereden waar in het Groninger Museum de tentoonstelling Romantiek in het Noorden werd ingericht. Schilderijen uit de Romantiek, de periode 1800 tot 1850. Met als centrale gedachte, het gaat er bij het schilderen van een landschap niet alleen om de natuur exact weer te geven maar vooral ook om erin door te laten klinken hoe de kunstenaar zich tot die natuur verhoudt.


Een overdadig ingerichte tentoonstelling maar wel een prachtig overzicht van vooral Noord-Europese schilders uit de Romantiek. Natuurlijk ontbrak de onvergetelijke Turner niet met een schitterend schilderij van een (overigens Italiaans) landschap maar ook Scandinavische schilders als Knud Baade, Peter Christiaan Skovgaard en Johan Christian Dahl bleken geweldenaren van het penseel. En natuurlijk was ook de spirituele Caspar David Friedrich te bewonderen.


Een voortreffelijke tentoonstelling met onnavolgbaar mooi werk, overdadig, dat wel. Maar de reis naar het hoge noorden meer dan waard.