woensdag 1 juli 2020

De rijken zijn veel rijker dan wij dachten


Er komt een moment, wij gaan dat zeker niet meemaken, dat de internationale gemeenschap zich realiseert dat de onvoorstelbare ongelijkheid tussen mensen moreel niet langer te verdragen is. Tenzij natuurlijk, voordat het zover is, de rijken en daarmee dus de machthebbers hun positie voorgoed hebben weten te consolideren. Dan hebben wij, het klootjesvolk, voorgoed het nakijken.


Door nauwkeuriger rekenregels toe te passen, blijkt de rijkste 1 procent van de Nederlandse huishoudens nog veel rijker dan we al dachten: die één procent bezit 1.600 miljard Euro aan vermogen ofwel dertig procent van het totale private vermogen in ons land. De top 0,1 procent, - in totaal 7.750 huishoudens - bezit daarvan niet slechts een tiende maar een zesde. Let wel, de pensioenen zijn buiten deze berekeningen gelaten omdat die niet vrij beschikbaar zijn. Zou men de pensioenen wel meerekenen, dan zouden de inkomensverschillen nog veel groter zijn.


Nu zijn er mensen die stellen dat die inkomensongelijkheden niet erg, want verklaarbaar zijn. Zij wijzen doorgaans op leeftijd (ouderen hebben nu eenmaal meer vermogen dan jongeren) en de eigen woning (ook het vermogen van de rest van de bevolking is gestegen dankzij de waardevermeerdering van onroerend goed)


Dat mag zo zijn maar zij gaan wel aan een paar essentiële zaken voorbij: inkomen uit vermogen accumuleert veel sneller dan inkomen uit arbeid, de politieke macht concentreert zich in de rijkste toplaag, eigen woningbezit wordt steeds moeilijker te realiseren, de kloof tussen de top en de rest wordt alleen maar groter, de meeste rijken hebben hun weelde niet dankzij eigen presteren vergaard, de bezitsverhoudingen zijn volstrekt gecorrumpeerd geraakt en zo voort.


Nu zult u denken dat ik last heb van jaloezie maar niets is minder waard. Ik beschouw mezelf bepaald niet als rijk maar ik heb niets te klagen. Voor zover ik op mijn leeftijd nog ambities koester, hebben die niets van doen met vermogen of rijkdom. Wij moeten onze koers verleggen en eens fundamenteel na gaan denken over bezit en bezitsverhoudingen. Vrijwel alle bezit is onrechtmatig verkregen en in een groot aantal gevallen maakte geweld onderdeel uit van de strategie om bezit te verwerven. Ietsje meer nederigheid zou ons allemaal sieren. Zoals de Franse filosoof Pierre Joseph Proudon (1809-1865) al eens opmerkte: eigendom is diefstal.

La verité


Sinds Belle de Jour ben ik een liefhebber van de goddelijke Catherine Deneuve. Dus kaarten besteld voor haar jongste rolprent, La Verité van Kore-Eda Hirokazu. De film gaat over een actrice die een actrice speelt die in een film acteert. O ja, ze acteert ook nog in het leven van haar dochter en anderen om haar heen. Maar die anderen, inclusief haar dochter, zijn hoogstens figuranten in het universum van de moeder. U begrijpt het al, moeder is tamelijk onuitstaanbaar. Ze zal toch in het echt niet ook zo zijn?



Catherine Deneuve is ondanks haar matrone-status nog steeds een prachtige vrouw en ook een voortreffelijk actrice. Maar wat is dit een vervelend verhaal. En wat het meeste stoort is dat de dochter zich gewoon door haar moeder laat ringeloren. Als mama aan het einde van de film vertelt dat ze wel degelijk aanwezig was bij een schoolvoorstelling van haar dochter, is deze laatste prompt bereid al haar verwijten aan haar moeder te laten vallen. Maar mama zit gewoon glashard te liegen, een leugen die aangekondigd wordt maar daarover zal ik hier niet verder uitweiden. Ook de fijne nuances van het acteren, verteld aan de hand van de film in de film (dat was pas echt een draak!) zijn mij ontgaan.


Nee, de enige die me echt kon overtuigen was Clementine Grenier als Charlotte, de kleindochter van de leugenachtige egoïste en actrice. Zij speelde naturel en volstrekt overtuigend. Heel erg leuk om naar te kijken. Ach, ik heb me wel vermaakt hoor maar ik vond het een waardeloze film.


Das Vorspiel


Das Vorspiel is de jongste film van Ina Weisse. Een psychologisch drama met Nina Hoss in de hoofdrol. Vioollerares Anna kampt met spoken uit haar verleden. Een strenge vader en een vroeg overleden moeder, een stukgelopen carrière als concertvioliste, een ogenschijnlijk gelukkig huwelijk maar desondanks overspel, een moeizame relatie met haar zoon, ook een talentvol violist. Anna krijgt een briljante violist Alexander onder haar hoede wiens talent een nog erg ruwe diamant blijkt. De film werkt toe naar een officiële auditie waarbij tal van kandidaten, waaronder de jonge Alexander, hun proeve van bekwaamheid moeten afleggen. De aandacht van Anna voor haar begaafde leerling leidt tot afgunst bij haar zoon en daarin ligt ook het slot van de film besloten. Geen fijn kereltje, deze zoon maar als Anna iets diplomatieker was geweest, iets meer pedagogisch vernuft had weten aan te boren in zichzelf, had de film wellicht niet zo dramatisch hoeven eindigen. Ook al lijkt het slotbeeld moeder en zoon wel weer met elkaar te verzoenen. Maar dan toch tenminste tegen een wel erg hoge prijs.


Een mooie en soms broeierige film, met veel stemmige beelden, in een rustig tempo gefilmd met mooie rollen van Nina Hoss en haar af en toe wel erg geduldige echtgenoot, gespeeld door Simon Abkarian. Ik zal over het scenario hier niet verder uitweiden, u moet de film zelf maar gaan zien. Zonder meer de moeite waard!


vrijdag 26 juni 2020

Over slavernij, beeldenstorm en de moraal


Wie denkt dat slavernij iets is van lang geleden vergist zich deerlijk. Kijk eens op globalslavery.org en International Justice Mission als u wilt weten hoe wijd verbreid slavernij nog steeds heerst: naar schatting 40 miljoen mensen ,waarvan een kwart kinderen, verricht dwangarbeid en leidt het leven van een slaaf. En er wordt grof aan verdiend, zeer grof.

Ofschoon er nog steeds christenen zijn die menen dat het afschaffen van de slavernij een christelijk wapenfeit is, is de werkelijkheid een geheel andere. De slavernij was al lang afgeschaft, zeg tussen 1850 en 1890. Maar het duurde nog eens meer dan honderd jaar eer de katholieke kerk tijdens het Tweede Vaticaans Concilie tot heldere uitspraken over slavernij kwam. Je zou met een gerust hart kunnen zeggen: bij het afschaffen van de slavernij heeft de moraal nauwelijks een rol gespeeld, hoogstens een ondersteunende. En voor zover er sprake was van een veroordelende moraal, was die niet afkomstig van enige denominatie, laat staan  de katholieke kerk.

Over het verwijderen van standbeelden heb ik mij eerder al uitvoerig uitgelaten. Het standbeeld van J.P. Coen werd pas 300 jaar na diens dood opgericht. Ook toen was er al hevig verzet tegen deze bewieroking. Zouden wij nog eens honderd jaar later niet het recht op heroverweging hebben? Natuurlijk wel en zulke standbeelden behoren inderdaad verwijderd te worden. Daarmee herschrijven we niet de geschiedenis, we corrigeren alleen een misplaatste verering.

Afin, wilt u iets uitvoeriger over al deze zaken geïnformeerd worden? Lees dan mijn artikel Slavernij zit in ons DNA.

Weer zo'n charlatan


Hij krijgt wel erg veel ruimte in de Volkskrant, deze Willem Engel. De man achter Viruswaanzin. Engel houdt vol dat "Corona niet dodelijker is dan de griep, traditionele media willen niet de diepte in en zijn te politiek correct, er is geen enkel bewijs voor de huidige maatregelen, we maken ons druk om een ongevaarlijk virus, Engel vindt dat hij boude beweringen kan doen zonder keihard gecontroleerd bewijs te leveren, de bewijslast ligt immers bij het RIVM, de media schrijven naar de macht, enzovoorts".


Engel noemt zichzelf wetenschapper maar een chemicus en docent werpt terecht op: "iemand die zijn promotie niet heeft afgerond en al 12 jaar iets anders doet, is geen wetenschapper". En zijn promotor Hankemeijer stelt: 'Hij weet vanuit zijn proefschrift veel over fijne druppels in de context van electrospray en massaspectrometrie. Dat is niet hetzelfde als aerosolen afkomstig van mensen die virussen overdragen. Daarin kan hij zich misschien goed hebben ingelezen, maar dat kan ik niet beoordelen.’


Volgens Engel en Pols zijn er maar iets van tachtig mensen werkelijk doodgegaan aan covid-19. De overige zesduizend getelde coronadoden zouden gestorven zijn met covid-19, niet aan. Ook zou het RIVM niet bewezen hebben dat corona nog onder ons is. De huidige platte lijn van de curve is volgens Pols te verklaren door de foutmarge van de testen: alle nieuwe gevallen zouden vals positieven zijn.


Pols ontvouwde ook nog een opmerkelijke theorie over de brandhaarden in slachthuizen. De koeien zouden zijn geïnjecteerd met een coronavaccin en omdat de werknemers zo intensief met de dieren werkten, zouden zij positief getest zijn op het virus. Pols zei in contact te staan met een Duits slachthuis om het personeel opnieuw te testen. En o ja, de heren wijzen ook graag naar Zweden als lichtend voorbeeld. Daar denken de Zweden zelf anders over inmiddels, maar dat verzwijgen de heren.


Medestanders van Engel en Pols zijn opiniepeiler Maurice de Hond, vaccinatiescepticus Frank Ruesink en een heel leger aan andere complotdenkers. Doodziek word ik van zulke lui. Als je je niet wenst te houden aan de richtlijnen van het OMT, prima maar blijf wel uit mijn buurt, zou ik zeggen. Engel is ongetwijfeld een slimme vent maar ik vertrouw hem voor nog geen millimeter. Hij gaat precies daar zitten wroeten waar de wetenschap vooralsnog geen honderd procent waterdichte antwoorden heeft en roept dan allerlei zaken zonder de druk van enige bewijslast. Ik vind dat kwaadaardig. Hij heeft de schijn mee omdat hij gestudeerd heeft maar ik ben niet onder de indruk.


Mijn achterdocht wordt vooral gewekt wanneer mensen zich gaan afzetten tegen de media. Die zouden naar de macht schrijven. Ik weet niet in welke bubble de heer Engel leeft maar wij hebben in Nederland uitstekende media en voortreffelijke onderzoeksjournalistiek. Wanneer die op een bijna achteloze manier bij het oud vuil worden gezet is het oppassen geblazen. Dan zijn would be machthebbers aan het woord. Zeg niet dat ik u nooit gewaarschuwd heb.

dinsdag 23 juni 2020

The Lincoln Project


Ik plaats hier geregeld spotjes van the Lincoln Project (zie ook mijn vorige post) waarin de makers zich uit alle macht verzetten tegen herverkiezing van Trump. Dit zijn vooral typisch Amerikaanse spotjes. Gezien de aard van deze boodschappen en de gebruikte teksten zult u wellicht denken: o, dat zal wel een Democratisch initiatief zijn, dan snap je ook dat Trump zo ongenadig op de hak genomen wordt.


Maar niets is minder waar. The Lincoln Project is een initiatief van een aantal gerenommeerde Republikeinen die alles uit de kast trekken om herverkiezing van Trump te voorkomen. Het gaat om George T. Conway III, Steve Schmidt, John Weaver en Rick Wilson. U vindt hun geloofsbrieven hier. Een enkel citaat om hun bedoelingen weer te geven. De initiatiefnemers zijn overtuigd Republikein en conservatief maar kunnen niet accepteren hoe Trump meent de Amerikaanse samenleving te moeten leiden:
De heer Trump heeft noch het morele kompas, noch het temperament om te dienen. Zijn visie beperkt zich tot wat hem onmiddellijk te wachten staat - de problemen en risico's die hij chronisch over zich heen krijgt en waarvoor anderen, van talloze aannemers en bedrijven tot het Amerikaanse volk, uiteindelijk de zwaarste last dragen.

Inderdaad, nationale Republikeinen hebben veel erger gedaan dan gewoon mee te marcheren op Mr. Trump's beat. Hun verdediging van hem is doordrenkt met een lelijkheid, een gemeenheid en een bereidheid om degenen aan te vallen en te belasteren die bloed hebben vergoten voor ons land, die hun leven en carrière hebben gewijd aan de verdediging en de veiligheid ervan, en wiens taak het is om de status van de natie te behouden als een baken van hoop.

De republikeinen van het Congres hebben de wreedheid van Mr. Trump omarmd en gekopieerd en zijn corruptie verdedigd en zelfs geadopteerd. Meneer Trump en zijn medewerkers hebben het conservatisme en de aloude republikeinse principes achter zich gelaten en vervangen door trumpisme, een leeg geloof dat wordt geleid door een valse profeet. In een recent onderzoek rapporteerde een meerderheid van de Republikeinse kiezers dat zij M. Trump als een betere president beschouwen dan Lincoln.
 
Heldere tekst, lijkt mij. Ik kijk graag naar de spotjes van The Lincoln Project maar dat komt vooral doordat ik dan zo heerlijk in mijn mening bevestigd word. De vraag is wat de impact is van deze spotjes op het Amerikaanse electoraat. Wij leven in een tijd waarin iedereen zijn eigen bubble opzoekt en dat zou betekenen dat deze spotjes de beoogde doelgroep helemaal niet bereiken. Wat is dan het nut ervan? We gaan het zien. Voorlopig ligt Trump fiks achter op Joe Biden maar dat zegt nog helemaal niets.