Trump breekt eigenhandig de internationale rechtsorde af

 

Het kan u niet ontgaan zijn: de Amerikanen zetten alles op alles om het Internationaal Strafhof onderuit te schoffelen. Het beleid van Trump in deze is behalve schandalig vooral ook misdadig. De vraag is nu wat de EU bereid is te doen om het ICC te beschermen tegen deze schofterige Amerikaanse acties. Daartoe beschikt de EU over een zeer effectief instrument: het blokkeerstatuut. De vraag is natuurlijk of de EU het aandurft dit wapen in te zetten.

Met dit blocking statute worden Europese bedrijven en instellingen beschermd tegen economische sancties van landen buiten de EU. Door dit instrument in te zetten geeft de EU aan de Amerikaanse sancties niet te erkennen en te beschouwen als strijdig met het internationaal recht. Hiermee worden de Europese bedrijven en instellingen tegelijkertijd verplicht de Amerikaanse sancties te negeren. Daarmee blokkeert de EU de sancties van de VS. 

Naar verluidt is het evenwel een niet erg effectief wapen, ook al zie ik niet in waarom dat zo zou zijn. Onze huidige minister van Buitenlandse Zaken (waarom hebben wij toch nooit meer een minister van buitenlandse zaken waar je trots op kunt zijn?) noemt het een paardenmiddel. Volgens mij is dat een typering om aan te geven dat het middel niet goed past in de diplomatieke traditie. Maar Trump moet je met een grote bek beantwoorden, niet met diplomatie of nog erger: het schmierende gedrag van de secretaris generaal van de NATO.

 

Naza, doodse stilte na afloop

 

Niet eerder was het aan het einde van een documentaire zo doodstil in een volle bioscoopzaal. En die stilte was terecht, wat kun je nog zeggen nadat je ruim zeventig minuten hebt gekeken naar moderne oorlogsvoering. Waarin de ene soldaat zegt: ik dacht altijd dat nazi's slecht waren maar als ik erover nadenk, wat ben ik dan? En een andere soldaat: nee, ik denk er verder niet over na, ik ben een technicus en ik neem deel aan een project waaraan ik mijn diensten als techneut lever. Een derde soldaat zegt: ik kan hier niet langer aan deelnemen.

Dat is toch de centrale vraag na het horen van die ijzingwekkende verhalen en het zien van enkele afschuwelijke beelden: hoe kun je deelnemen aan deze oorlog en blijven denken dat je een moreel denkend en handelend wezen bent. Tenzij je overtuigd bent geraakt door wat Netanyahu jou vertellen wil: Palestijnen zijn geen mensen, het zijn allemaal (potentiële) terroristen. 

Ik zag Sander van Hoorn bij Eva Jinek opmerken dat hij wel wat kritiek op de journalistieke aanpak in deze film had (gelukkig deed hij niets af aan de afschuwelijke inhoud en impact) maar ik vind zoiets gratuit als je vervolgens niet uitlegt welke kritiek je dan hebt. Ik vroeg me af of ik op een of andere manier zou hebben moeten twijfelen aan de journalistieke integriteit van de makers maar ik kon werkelijk niets bedenken. De geïnterviewden zaten uit eigen vrije wil tegenover de interviewer, niemand die hen dwong daar plaats te nemen. Er werden open vragen gesteld en een enkele keer vroeg de vragensteller door na een antwoord.

Alle gesprekken vonden plaats op daken van flatgebouwen in Tel Aviv, in de avonduren. Daardoor was het gemakkelijker de geïnterviewden onherkenbaar in beeld te brengen. In het Israël van vandaag kunnen zij hun verhaal niet in de openbaarheid brengen, ze zouden hel en verdoemenis over zichzelf afroepen. U moet deze documentaire beslist gaan zien, al was het maar om die doodse stilte in een volle bioscoopzaal te ervaren.

EN voor ik het vergeet: de makers van de film zijn Yuval Abraham en Rachel Szor. Eerder maakten ze al de onvergetelijke documentaire No Other Land.

Israel achter protesten tegen Naza?

 

Vanmiddag gaan we naar Naza, de door Rachel Szor en Yuval Abraham gemaakte documentaire over het optreden van het Israëlisch leger in Gaza. Ik zal erover berichten. Ik verfwacht het niet maar de film zou verstoord kunnen worden door een Israëlische actiegroep Ad Kan. Zoals u inmiddels worden de filmmakers in eigen land verguisd, ministers roepen op hen hun staatsburgerschap te ontnemen en talloze landgenoten beschuldigen hen van verraad.

Een van de verwijten die de filmmakers krijgen is dat ze geen aandacht schenken aan de misdaden van Hamas. Mijn antwoord zou zijn: maar dat hoeft ook helemaal niet, iedereen weet wat er op 7 oktober 1923 gebeurde en ik ken niemand die daar niet dan met afschuw kennis van nam, ik ken niemand die de acties van Hamas op die dag niet veroordeelt. Bij die acties kwamen 1.500 joden om. Ik kreeg nadien de indruk dat veel joden die verschrikkelijke gebeurtenis bijna net zo erg vonden als de door de joden zo geïnstrumentaliseerde holocaust waarin zes miljoen joden de dood vonden.

Ik zal hier de acties van Hamas op die dag nog maar eens ondubbelzinnig afwijzen maar ik wil er wel graag bij vertellen dat die acties niet in een vacuüm zijn ontstaan. Voor een goed begrip van alles wat er sedertdien gebeurde moeten we toch echt terug naar de Naqba die in 1948 plaatsgreep. Daar willen de meeste joden echter niet aan. Goed, het zij zo. Ik hoop dat onze filmvoorstelling vanmiddag niet verstoord wordt. Maar moicht dat wel gebeuren, dan zou ik de actievoerders uitnodigen om samen met mij naar de film te kijken om er na afloop samen over te discussiëren.

Als ik ChatGTP vraag wie er achter Ad Kan zitten antwoordt de chatbot dat hij niet precies begrijpt wie of wat ik bedoel. Als ik antwoord dat dat een zeer schijnheilig antwoord is reageert de chatbot met de opmerking: 'U hebt gelijk. Mijn vorige antwoord was onnodig ontwijkend'.. Wilt u nog beter bewijs van de stelling dat de algoritmes van AI vol zitten met vooroordelen van de makers van deze technologie?

Ad Kan is een initiatief uit 2015 van Gilad Ach en Aviram Zeevi, beiden militairen die zich inzetten voor de bestrijding van pogingen tot ondermijnen van de staat Israël. De omzet van deze groep in 2024 bedroeg 4,6 miljoen dollar, gefinancierd door buitenlandse en Israëlische donoren. Of de staat Israël hier een rol speelt durft de chatbot niet hardop te erkennen. Nou ik weet wel beter, de NRC meldt dat enkele uren nadat Sabine Taasa, die de filmvertoning in Delft op 1 oktober onderbrak met haar protesten, met Lior Ben Tzur, medeoprichter van Ad Kan, ontvangen door Netanyahu die de actie van Taasa en Tzur "een ereteken voor de staat en voor ons volk" noemde. U ziet: de zionistische arm reikt ver.

Ach Rika...

 

Ik lees Gebonden aan de waarheid van mijn favoriete dichter van dit moment, Jean Pierre Rawie. Heerlijk leesvoer waarbij ik zijn stukjes over andere dichters misschien wel het leukste vind. Naar aanleiding van Rawie grasduin ik wat in de Nederlandse letteren en loop daar opeens Piet Paaltjens tegen het lijf die een trein voorbij ziet flitsen met ene Rika achter het raam en die over haar dichtte:

                Maar, Rika, wat kon zaalger voor mij zijn,
                Dan onder helsch geratel en gestamp,
                Met u verplet te worden door één trein. 

Het overlijden van zijn echtgenote kon Piet Paaljens, de dichter en predikant Francois Haverschmidt, niet verdragen en hij verhing zich enkele jaren na haar verscheiden aan een koord in zijn bedstee.

Bureau Buitenland, een Nederlandse gedetineerde in den vreemde wordt niet vergeten

 

Inmiddels werk ik al weer meer dan een jaar als vrijwilliger bij Bureau Buitenland van  Reclassering Nederland. Tijd om er hier eens over te berichten. Nederland is vermoedelijk het enige land dat landgenoten die in den vreemde in de cel zijn geraakt door vrijwilligers laat bezoeken. Zodat ze weten dat ze niet vergeten worden en opdat ze waar mogelijk geholpen kunnen worden. Bijvoorbeeld met het thuisfront. Ikzelf werk alleen in Duitse gevangenissen en de meeste ouders en andere familieleden weten de weg naar een Duitse cel nog wel te vinden al is ook dat lang niet altijd eenvoudig.

Maar als een gedetineerde ver weg gevangen is geraakt ontstaat er een heel ander verhaal. Hoe prachtig is het dan niet dat zo'n gedetineerde bezocht wordt door een landgenoot die toevallig woonachtig is in het land waar zijn cel zich bevindt? De vrijwilligers worden ondersteund door het Bureau Buitenland. Dit bureau is onderdeel van Reclassering Nederland en bevindt zich in Utrecht. Momenteel werken er bij Bureau Buitenland verspreid over de hele wereld zo'n 400 vrijwilligers voor ongeveer 1.800 gedetineerden. 

In de praktijk bezoek je als vrijwilliger de gedetineerden een keer per vier tot zes of acht weken. Zelf bezoek ik op één dag zo'n zes tot acht gedetineerden waarbij ik voor elk gesprek drie kwartier uittrek. In de praktijk blijkt dat heel goed te werken. We voorzien de gedetineerden van informatie over het rechtspositie en rechtsgang en spelen specifieke vragen van hun zijde door aan Bureau Buitenland. Het bureau onderhoudt de contacten met de buitenwacht, zoals de contactpersoon namens de familie van de gedetineerde, de gemeente waar hij voorheen woonde, tal van instanties et cetera.

Als vrijwilliger ben je vooral luisterend oor en degene die eens in de zoveel weken de moeite neemt om een gedetineerde in den vreemde onbezoldigd op te zoeken en te spreken. De meeste gedetineerden stellen dat buitengewoon op prijs. Je hoeft je niet te bemoeien met allerlei acties die de gedetineerde graag ondernomen zag, je speelt die door aan het Bureau Buitenland.

Als u denkt, goh, dat is misschien iets voor mij, neem dan eens contact op met dat Bureau Buitenland en laat u eens informeren. Ik van mijn kant wil hier vooral aangeven dat ik het werken met en voor die gedetineerden als enorm inspirerend ervaar. Iedereen kijkt daar natuurlijk met zijn eigen ogen naar maar geloof me, het is ronduit avontuurlijk om zulke gesprekken aan te gaan. Ga er maar van uit dat een gedetineerde een gewoon mens is zoals u en ik, alleen namen zij op een ongelukkig moment net de verkeerde afslag, een verkeerde beslissing waarvoor ze opeens geconfronteerd worden met enorme consequenties. Ik vind de meesten van hen ronduit bewonderenswaardig omdat ze nu een oplossing moeten vinden voor een aantal jaar waarin ze hun dromen moeten opschorten. Ach ik zou er nog veel meer over kunnen zeggen maar leg uw oor eens te luisteren bij bijvoorbeeld Bureau Buitenland. U vindt ze heel gemakkelijk op internet of door de link hierboven aan te klikken.

 

This man is not well

 

Forensic Architecture ontmaskert Israel als boosaardige macht

In Londen is een interessant bureau aan het werk, Forensic Architecture, dat minutieus onderzoekt hoe omgevingen veranderen bijvoorbeeld door oorlogsgeweld. Zij baseren zich daarbij onder meer op satellietopnames zodat ze exact kunnen vaststellen waar welke veranderingen zijn ontstaan. FA, een samenwerkingsverband van architecten, computerprogrammeurs, filmmakers, wetenschappers en advocaten, onderzocht ook Gaza. Eyal Weizman publiceerde onlangs een schokkend boek Ungrounding - The Architecture of Genocide, over de wijze waarop Israël in Gaza alles kapot maakt wat Palestijnen nodig hebben om een normaal leven te kunnen leiden. Het is de finishing touch van de genocide als het ware. 

Eyal hierover in de  Volkskrant: "Zonder de beschermende schil van infrastructuur en biosfeer kunnen mensen niet overleven. Wanneer je die vernietigt en als het ware de grond onder een samenleving wegtrekt, dan brengen ziekten of ondervoeding met vertraging alsnog de dood. Ik noem dat ungrounding." Terwijl in bepaling IIc van de Genocideconventie nadrukkelijk staat vermeld dat het opzettelijk aan de groep opleggen van levensvoorwaarden die gericht zijn op haar gehele of gedeeltelijke lichamelijke vernietiging, is onlosmakelijk verbonden aan genocide..

Het is  ronduit schokkend hoe Israël als een dolle tekeer gaat en door niemand gestopt wordt. Ooit zal de geschiedenis genadeloos over dit verdoemde land oordelen. Wat mij betreft is Netanyahu hard op weg de joodse droom volledig te vernietigen. Hij zal precies het tegenovergestelde bereiken van wat hij zelf ooit droomde. Deze man is in de loop van enkele decennia gedegenereerd en geperverteerd tot een genocidale oorlogsmisdadiger van ongekend niveau. Moge hij eeuwig branden in de hel die zijn Thora in petto heeft voor zijn tegenstanders.

Een typisch geval van kip of ei

 

Ik droom dat ik van een talud in een Zuid Franse stad(zo herinner ik mij deze droom maar waarom ik de locatie associeer met een Zuid Franse stad weet ik niet) afloop om een drukke verkeersader over te steken in de avondzon. Bij het onderste gedeelte van het talud begin ik te glibberen en krijg ik opeens flinke kramp in mijn rechterkuit. Vervolgens word ik wakker vanwege diezelfde kramp en spring mijn bed uit om het been te strekken en de kramp op te heffen. Wat was er eerder: de kramp of de droom? 

Ik lees dat dit verschijnsel bekend staat als incorporatie van lichamelijke prikkels in dromen. Het kan ongeveer zo zijn gegaan: Terwijl ik sliep, begon de rechterkuit daadwerkelijk te verkrampen. Mijn hersenen registreerden die pijnlijke/spannende sensatie, maar ik was nog niet volledig wakker. Mijn droomverhaal paste zich aan die lichamelijke prikkel aan: ik begon in de droom te glibberen op het talud en kreeg daar een flinke kramp.De lichamelijke kramp werd sterker en/of bereikte een niveau waarop ik wakker werd.Bij het wakker worden bleek dat de kramp in mijn rechterkuit zat.

Er is dus een interessante wisselwerking: de droom verzon waarschijnlijk niet de kramp; de kramp heeft waarschijnlijk de droom beïnvloed. Maar er is een subtiel punt: we kunnen achteraf niet met zekerheid vaststellen hoeveel seconden eerder de kramp begon. Het is zelfs mogelijk dat de eerste lichte spiercontractie en het begin van het droombeeld vrijwel gelijktijdig waren. Maar dat mijn brein hier een actieve rol speelde, dat staat wel vast.