is een project van musicus en componist Carla Bley en tekstdichter Paul Haines. Een buitengewoon merkwaardig en opmerkelijk project. Het is geen opera of raamvertelling maar een bundel met losse tekstflarden en anekdotes. Ook de muziek is uiterst gevarieerd: jazz, rock, blues, klassiek, spreekgezang. Als je je concentreert op de teksten en probeert daaruit de diepere essentie van dit project te peuren kom je voor serieuze uitdagingen te staan. De teksten zijn, zoals wel vaker, ondoorgrondelijk en enigmatisch. Zeg maar rustig: er is geen touw aan vast te knopen.
Ik begrijp dat dit werk vraagtekens plaatst bij de vooruitgangsgedachte. We denken dat we vooruitgang boeken maar we houden onszelf voor de gek. En je kunt dan wel een lift omhoog, the escalator nemen, maar we zijn ons hoogtepunt allang voorbij, over the hill. Het is geen gemakkelijk werk en het zou werkelijk het mooiste zijn om dit werk in een live-uitvoering te ondergaan met de teksten op je schoot. De teksten al luisterend ontwarren is niet te doen.
Muzikaal valt er enorm veel te genieten en ik wil hier slechts één voorbeeld onder de loep nemen. Het nummer ... and it's again gaat volgens zegslieden over ons onvermogen om te ontsnappen aan vaste patronen. Het nummer duurt ruim 27 minuten maar bestaat gedurende de laatste twintig minuten uit slechts één toon. Toen ik dit voor het eerst hoorde dacht ik aanvankelijk dat een operakoor stond te neuriën maar die gedachte is niet houdbaar. De toon kent geen enkele modulatie en wordt werkelijk onophoudelijk, zonder pauzes als gevolg van ademhaling of iets dergelijks, geproduceerd. Dus het kan niet de menselijke stem zijn, noch een blaasinstrument. Dit geluid moet wel afkomstig zijn van een elektronisch orgel of synthesizer.
Het is een hallucinant geluid waarvan je je afvraagt waarom er maar geen einde aan lijkt te komen. Zelf vind ik het fascinerend en prachtig. Als de combinatie van springerige jazz en moeilijk te verstaan spreekgezang u teveel is begin dan bij minuut 8:00 en hoor hoe op de achtergrond een bijna pastoraal geluid zich naar voren dringt dat dan al heel snel overgaat in dat intrigerende unisono. De belangrijkste stemmen in dit werk zijn van Carla Bley, Jack Bruce, Linda Ronstadt en Paul Jones. Er werken ook aardig wat gerenommeerde instrumentalisten mee aan dit project: Gato Barbieri, Don Cherry, Charlie Haden, John Mclaughlin, Enrico Rava, Chris Woods en nog vele anderen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten