Er valt best wat aan te merken op Trenque Lauquen

 

Van Trenque Lauquen had ik nog nooit gehoord maar toen de film werd aangekondigd hebben we meteen kaartjes gekocht. Gisteren was het zo ver, meer dan vier uur naar een film kijken, dat doe je niet iedere dag. In het filmhuis Arnhem wordt zo'n film steevast vooraf gegaan door een inleiding maar daar heb ik een gruwelijke hekel aan. Ik wil geheel onvoorbereid door mijn eigen ogen naar een film kijken, niet door de ogen van een ander.  

Wat ik inmiddels van de film weet is dat de titel Rondom het meer betekent en dat deel 1 enkele jaren na deel 2 is gemaakt. Dat is mij overigens in het geheel niet opgevallen. En voor het overige heb ik eerst vandaag het artikel van Kevin Toma in de Volkskrant gelezen. Hij is meer dan lyrisch over deze film. En schreef er een aanstekelijk artikel over. Maar ofschoon ik geboeid naar de film heb gekeken, valt er toch wel het nodige op aan te merken.

Deel 1 vond ik ronduit boeiend en ik was benieuwd naar hoe de liefdesgeschiedenis tussen twee mensen in het tweede deel zijn vervolg zou krijgen. Dat eerste deel onderhield overigens geen enkele relatie met het meer. En een echt meer was het nou ook weer niet. Het leek mij eerder een wat groot uitgevallen vijver in een park. Maar goed, dat verhaal werd mooi verteld en het smaakte naar meer. Die geschiedenis kent overigens geen happy end omdat de vrouw zwanger raakt van haar geliefde en daarmee wordt het voortzetten van de relatie onmogelijk. Waarom? We komen het niet te weten. Laura, die deze geschiedenis op een wat wonderlijke manier had ontdekt, was verdwenen. Waarheen en waarom? We weten het niet en dat blijft ook een raadsel. Dat een film over een raadsel, of eigenlijk meerdere raadsels, die raadsels uiteindelijk niet ontsluiert, vind ik geen probleem. Raadsels zijn soms fascinerend en tarten je verbeelding en fantasie. En die kunnen weer met je aan de haal gaan.

Maar in deel 2 komt die hele liefdesgeschiedenis niet meer voor, die verhaallijn wordt gewoon vergeten en in plaats daarvan worden we geconfronteerd met twee raadselachtige vrouwen die wat te maken schijnen te hebben met een verontrustend verhaal dat in de stad rondgaat: er is een amfibieachtig (?) wezen in het meer ontdekt en kennelijk logeert dat wezen bij die twee vrouwen. Onze hoofdpersoon Laura (deel 1 gaat behalve over die erotische liefdesgeschiedenis vooral over de verdwenen Laura en de zoektocht naar haar) komt op een raadselachtige manier in contact met die twee vrouwen. Dit tweede deel gaat dus over die twee vrouwen die Laura al snel aanvaarden als een betrouwbare metgezel en uiteindelijk bereid blijken het in het meer aangetroffen wezen aan haar te onthullen. Maar dat gaat niet lukken ook al wordt niet onthuld waarom precies. De twee dames verdwijnen spoorloos met medeneming van het amfibieachtig (?) wezen. Waarom en waarheen? We weten het niet. En dan besluit Laura te vertrekken. Waarom en waarheen? We weten het niet. En dan is de film afgelopen.

Welnu, ik kom tot een afronding. In het tweede deel voelde ik me volledig op het verkeerde been gezet. Een boeiende geschiedenis kreeg geen vervolg terwijl, vermoed ik toch, alle kijkers daar wel op hadden gehoopt. In plaats daarvan kregen we een onmogelijk verhaal over een vreemd wezen voorgeschoteld, de film werd behoorlijk gothic. Maar we werden in het geheel niets gewaar over deze toedracht, wat was dat voor een wezen, waar kwam het vandaan, waarom dook het juist daar op, wat deden die twee vrouwen daar precies mee en waarom, waarom moesten ze hun werk staken en waarheen vluchtten zij? Allemaal onbeantwoorde vragen. Waarom kreeg ik dat verhaal in vredesnaam voorgeschoteld? Ik vond deel 2 ronduit onbevredigend. En Laura begint dan aan een zwerftocht, zij betreedt een duister dranklokaal met een jas aan maar vertrekt de volgende ochtend in een andere trui maar zonder jas om de volgende dag een jas en schoenen te stelen van een collega zwerver die voor haar heel lief een ontbijt had neergezet? Hoezo en waarom? We weten het niet.

Kortom, dit was wel heel erg veel raadselachtigheid in één film. Aanvankelijk bestond de film dus enkel uit deel 2 maar het is juist het eerste deel dat de film de moeite waard maakte. Anders gezegd, het verhaal beloofde veel goeds maar eigenlijk werd niets van die belofte ingelost. En toch heb ik geboeid zitten kijken, ook al vind ik een gothic verhaal doorgaans stierlijk vervelend, dat is geen genre dat mij ligt. Het enthousiasme van Kevin Toma deel ik dus niet. Ik vond het een interessante ontmoeting maar echt een goede film? Nee, dat kan ik niet beweren.

Gaza Border: Yama Wolasmal Challenges Israeli Settlers

 

De inkomensverschillen blijven maar groeien

 

Bepaald niet voor het eerst waarschuwt het CPB nog maar eens dat de inkomensverschillen in ons land te groot zijn, almaar toenemen en uiteindelijk een bedreiging voor de democratie, de kansengelijkheid en toekomstige welvaart vormen. En de oplossing is zo simpel: belast niet langer arbeid maar belast vermogen. Ons huidige belastingstelsel verstoort het vrije economische verkeer, zegt het CPB.

Het CPB adviseert de arbeidskorting, de hypotheekaftrek en het lage winstbelastingtarief voor ondernemers af te schaffen. Ook dient een einde gemaakt te worden aan de ruimte om voor welvarende huishoudens om in box 2 te sparen in plaats van te ondernemen. Ook de hoogste tarieven IB moeten verhoogd onder gelijktijdige reductie van aftrekposten is een noodzakelijke maatregel. Evenals een hoger eigenwoningforfait en welvarende ouderen laten meebetalen aan de AOW.

Maar u denkt toch zeker niet dat dit kabinet hier verandering in gaat brengen? U heeft die akelige VVD-mevrouw toch ook goed gehoord? Nee hoor, voorlopig gaat er helemaal niets veranderen. Ik zie Rob Jetten hier de knuppel nog niet in het hoenderhok gooien. U wel? 

Zoals u weet drukken we de inkomensongelijkheid uit in de Gini coëfficiënt, een getal tussen 0 en 1. Hoe lager het getal, hoe kleiner de inkomensverschillen. In bovenstaande tabel ziet u die coëfficiënt tussen 2011 en 2018. 

 

Gideon Levy : After Trump, no American administration will support Israël

 

Van Milieudefensie naar Tata Steel, kan dat?

 

Als u het nieuws een beetje gevolgd heeft weet u inmiddels dat dat kan. De directeur van Milieudefensie vertrekt naar een duurzaamheidspositie bij Tata Steel. Milieudefensie was not amused en zette Donald Pols onmiddellijk op non-actief. De vraag is of je zo'n stap kunt zetten zonder je geloofwaardigheid te verliezen.

Toen Johan Cruyff ooit naar Feyenoord overstapte en Wim Jansen naar Ajax stonden 010 en 020 op hun achterste poten. Maar hun overstap was eigenlijk  volstrekt normaal. Sterker nog, het pleitte voor beide voetballers dat ze zich niks aantrokken van die typische stadse sentimenten. Kwade tongen beweerden dat ze zich door geld lieten leiden maar ja, daarin verschilden ze niets van alle andere voetballers, so what's new?

Donald Pols vertrekt naar Milieudefensie naar een van de grootste vervuilers in ons land. Hij gaat daar iets op de afdeling communicatie aan duurzaamheid doen. Maar daar wordt het beleid niet  gemaakt, beste Donald. Daar moet je het door de bedrijfsleiding vastgestelde beleid verdedigen, ook al trekt die leiding zich helemaal niets aan van het klimaat of van de omwonenden die aantoonbaar zieker worden dan gewone Nederlanders elders in ons land doen.

In de NRC stelt Arjan keizer, voormalig manager duurzaamheid bij Shell, dat Tata Steel een conservatief bedrijf is dat in beweging gebracht moet worden. Maar daar zit hem nu net de kneep. In de afgelopen twintig jaar heeft Tata Steel laten zien in het geheel niet te willen bewegen, geen enkele kant op. Ze willen alleen maar doorgaan met hun gevaarlijke en gezondheidsbedreigende bedrijfsvoering. E n dar moet dan ook nog twee miljard Nederlands belastinggeld ingepompt worden.

Ik ben van mening, en had verwacht dat Donald Pols daar niet anders over zou denken, dat er in Nederland geen plaats is voor Tata Steel. We moeten het bedrijf sluiten en die twee miljard gebruiken om de elfduizend werknemers van het verwoestende bedrijf elders aan een baan te helpen. Daar zijn genoeg mogelijkheden voor in het Nederland van vandaag. Het vraagt enkel wat politieke moed. En laat het nu net daar aan ontbreken in ons land, op vrijwel alle niveaus! Dus ja, Donald Pols kan die overstap maken maar wat mij betreft is hij al zijn geloofwaardigheid kwijt. Maar misschien verrast hij ons en weet hij die tanker in de goede richting te bewegen. Ik zal dan de eerste zijn om mijn ongelijk toe te geven.

Emigratie vanuit de UK naar illegale settlements

 

De organisatie Shivat Zion, zie de video hierboven, is ook in ons land actief. En ook hier adverteren ze met de opmerking dat donaties onbelast zijn vanwege de ANBI-status van de organisatie. Dus de Nederlandse overheid subsidieert emigratie vanuit Nederland naar de illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Waarom sta ik daar niet van te kijken?

 

 

They are afraid to admit the Joe Biden won the 2022 election

 

Brutalisme en modernisme in Delft

 

We bezochten vandaag de Aula en de Bibliotheek van de TU in Delft. De Aula stond, als brutalistische architectuur, al heel lang op mijn verlanglijstje en vandaag kwam het er dan van. Ontworpen in 1966 door Johannes van den Broek en Jaap Bakema, beiden alumni van de TU. Heerlijk om zo'n gebouw van binnen en van buiten te kunnen bewonderen. Breed en ruim opgezet, voorzien van een groot auditorium met honderden zitplaatsen en vier collegezalen. In de Senaatszaal vinden de promoties plaats, zo ook vandaag. Gezien het onderwerp - Kronecker compressed sensing with structured sparsity: algorythms, guarantees and applications - lieten we deze zitting maar aan ons voorbijgaan. 

Maar ik was diep onder de indruk van al die honderden jonge studenten die de capaciteiten hebben om zich ingewikkelde, complexe, technische onderwerpen eigen te maken. Opvallend veel Aziatische studenten trouwens. Na de aula gingen we naar buiten waar we veel studenten in een berg van gras zagen genieten van het heerlijke voorjaar. Onder die berg moest zich iets  bijzonders bevinden, we zagen studenten met tientallen tegelijk naar binnen gaan en naar buiten komen. Het bleek de bibliotheek van de TU te zijn. Een werkelijk schitterend gebouw, ontworpen door Mecanoo Architecten in 1998. Wat een fantasie, wat een verbeelding en hoe ongelooflijk functioneel blijkt dit gebouw te zijn. Het ziet er zwart van de studerende studenten. Als u in de buurt bent, ga er eens kijken, het is werkelijk prachtig en indrukwekkend!

 

London calling

 

Een prachtige tentoonstelling in het mooiste museum van Nederland, het Kunstmuseum Den Haag. Heerlijk werk van iconische schilders als Francis Bacon, Lucian Freud, David Hockney, Paula Rego, Denzil Forrester en Frank Auerbach. Van de laatste twee had ik niet eerder werk gezien en het werd een aangename kennismaking. Vooral Auerbach maakte indruk, hij bouwde zijn  schilderijen op in soms wel veertig lagen, een arbeidsintensief werk dat het uiterste vergde van zijn modellen. Van Bacon en Freud heb ik meerdere keren overzichtstentoonstellingen gezien. Van Hockney en Paula Rego nog niet. Die kans zal zich vast nog wel eens voordoen.

 

Die naoorlogse Britse schilders hebben prachtig en buitengewoon divers werk opgeleverd. Misschien was ik nog wel het meest onder de indruk van Paula Rego. Prachtige triptieken. Al deze schilders werkten figuratief, zij het dat Bacon daar zo zijn eigen twist aan gaf. Het werk is voorbeeldig tentoongesteld in dit heerlijke museum. De zalen hangen niet te vol en al het werk wordt goed belicht. Dat is helaas niet altijd en overal het geval. We waren vroeg en hadden de zalen praktisch voor onszelf. Kan ik u aanraden. Wat een prachtige tentoonstelling!

Rotterdam en het Nederlands Foto Museum

 

Een dag in Rotterdam is voor mij een dag gewoon geluk. Nergens voel ik me heerlijker en meer op mijn plaats dan in deze schitterende stad. Vandaag slechts twee doelen: het Nederlands Foto Museum en de heerlijkste sushi eten die je in Rotterdam krijgen kunt.

Het Nederlands Foto Museum heeft zojuist een boel onbegrijpelijk gedonder achter de rug met de inmiddels vertrokken directeur Brigitte Donker. Haar opvolgster is een vrouw met een prachtige naam: Zippora Elders Tahalele. Nu maar hopen dat het gedoe snel tot het verleden behoort. Tegelijkertijd trok het museum in een fraai en ruim nieuw onderkomen aan de Brede Hilledijk. Een oud pakhuis, net als Fenix geweldig opgeknapt maar wel zodanig dat het vroegere gebruik zichtbaar blijft.

Op de eerste verdieping is het donker en de foto's zijn op willekeurig geplaatste panelen opgehangen en ze worden uitstekend belicht. Daar kunnen veel musea nog iets van leren. Hier zien we de canon van de Nederlandse fotografie. En de foto's zijn werkelijk prachtig of mooi of indrukwekkend. Zelf heb ik een enorme voorliefde voor Cas Oorthuys.

Op de tweede en derde verdieping zijn foto's aansluitend op elkaar op doek geprojecteerd. Persoonlijk vind ik dit wat overdadig. Je scant de foto's tot je besluit ergens wat langer bij stil te staan. Maar de weergave is onovertroffen en het is echt genieten van wat Nederlandse fotografen in de loop van de decennia hebben laten zien. Op de vierde verdieping zagen we een heerlijke ode aan Rotterdam met een leur aan foto's uit vervlogen tijden en van vandaag. Wel veel, erg veel en omdat je er al drie verdiepingen op hebt zitten dreigt vermoeidheid hier toe te slaan. 

En die sushi? Ja, die hebben we ook gehad op deze prachtige dag. Ik wil hier eigenlijk geen reclame maken maken maar de sushi die je bij Mood aan de Otto Reuchlinweg op de Kop van Zuid krijgt zijn werkelijk goddelijk. 

Dordrecht en Turner

 

Vandaag bezochten we Dordrecht waar in het fraaie stedelijk museum een aan William Turner gewijde tentoonstelling was ingericht. We zagen, heel verrassend want ik kende het niet, veel van zijn vroegere werk toen hij, althans voor mijn gevoel, in een duidelijk romantische traditie schilderde. Ik vond er niet veel aan, voor mijn gevoel stak hij bepaald niet boven zijn tijdgenoten uit. Een werk had hij opgedragen aan Ruysdaal, een doek dat naast de Turner hing. Het was wel duidelijk wie hier de meester was en die kwam niet uit Engeland. Maar gelukkig hingen er ook vier of vijf werken van de expressionistische Turner die ongekende faam verwierf. De werkelijkheid interesseerde hem niet langer, in die zin dat hij vooral ook leek te willen schilderen welke emoties die werkelijkheid kon oproepen. Het lijkt wel alsof die werken explodeerden, alsof hij de verf op het doek smeet. Er zijn nog slechts vage contouren zichtbaar van mens of machine maar wat Turner in zulke werken met het licht doet, is onnavolgbaar. Je wordt er stil van, wat mij betreft van bewondering. Heel lang geleden zag in The National Galery in London veel groot werk van Turner en ik was er zwaar van onder de indruk, zoiets had ik toen nog nooit gezien. Mijn ervaring nu was niet veel anders. Ik vind deze Turner ongelooflijk inspirerend, de rest van de dag kan wat mij betreft niet meer stuk. Hoe durfde hij ooit zo te schilderen. Simpel omdat hij niet anders meer kon, hij had zijn stijl gevonden en ik stel mij zo voor dat het hem geen zier kon schelen hoe anderen over zijn werk oordeelden. Ik beschouw William Turner als een van de grote schilders aller tijden.

Daarna vervolgden we onze weg door Dordrecht. Wat een prachtige stad is dat toch, er is zo veel te zien dat meer dan de moeite waard is. Vele hofjes en nog veel meer oude en goed bewaard gebleven oude gebouwen, prachtige huizen, een prachtige Grote Kerk en ongelooflijk veel kleine details. We liepen een stadswandeling die ons langs alle hoogtepunten van deze heerlijke stad voerde. Ga er eens heen en loop zo'n stadswandeling en verbaas je over hoeveel fraais en schoons deze stad te bieden heeft. En beklim dan de toren van de Grote Kerk, het zijn heel wat treden maar de beloning, eenmaal boven, is geweldig.

 

Schiedam & Yves Klein

 

Wij bezochten vandaag, een frisse maar mooie zondag, Schiedam. Het moet meer dan vijftig jaar geleden zijn dat ik hier was en ik had er nauwelijks herinneringen aan. Maar het was een heerlijk bezoek want Schiedam, een beetje ondergesneeuwd door het naburige Rotterdam, is een prachtige oude stad waar nog vele schitterende panden uit de achttiende eeuw goed bewaard zijn gebleven. Heerlijke grachten omzoomd met fraaie bomen en statige, fraaie panden aan beide zijden. De stad is groot en rijk geworden door de jenever. Er is nog heel veel dat hier aan de jonge en oude klare herinnert en de distilleerders hebben zich niet onbetuigd gelaten bij het verfraaien van het oude stadsbeeld. We kochten een stadswandeling bij de plaatselijke VVV maar dat bleek een aanfluiting. Loop maar gewoon op eigen houtje, er is verschrikkelijk veel te zien, ook in de binnenstad waarin nog talloze oude panden goed bewaard blijken. Dat bezoek aan Schiedam was heerlijk, ik kan het u aanraden!

 

 

En o ja, we bezochten er ook nog een tentoonstelling van de familie Klein maar dar was ik niet heel erg van onder de indruk. Ik vond vooral het werk van vader Fritz erg mooi.