Van Trenque Lauquen had ik nog nooit gehoord maar toen de film werd aangekondigd hebben we meteen kaartjes gekocht. Gisteren was het zo ver, meer dan vier uur naar een film kijken, dat doe je niet iedere dag. In het filmhuis Arnhem wordt zo'n film steevast vooraf gegaan door een inleiding maar daar heb ik een gruwelijke hekel aan. Ik wil geheel onvoorbereid door mijn eigen ogen naar een film kijken, niet door de ogen van een ander.
Wat ik inmiddels van de film weet is dat de titel Rondom het meer betekent en dat deel 1 enkele jaren na deel 2 is gemaakt. Dat is mij overigens in het geheel niet opgevallen. En voor het overige heb ik eerst vandaag het artikel van Kevin Toma in de Volkskrant gelezen. Hij is meer dan lyrisch over deze film. En schreef er een aanstekelijk artikel over. Maar ofschoon ik geboeid naar de film heb gekeken, valt er toch wel het nodige op aan te merken.
Deel 1 vond ik ronduit boeiend en ik was benieuwd naar hoe de liefdesgeschiedenis tussen twee mensen in het tweede deel zijn vervolg zou krijgen. Dat eerste deel onderhield overigens geen enkele relatie met het meer. En een echt meer was het nou ook weer niet. Het leek mij eerder een wat groot uitgevallen vijver in een park. Maar goed, dat verhaal werd mooi verteld en het smaakte naar meer. Die geschiedenis kent overigens geen happy end omdat de vrouw zwanger raakt van haar geliefde en daarmee wordt het voortzetten van de relatie onmogelijk. Waarom? We komen het niet te weten. Laura, die deze geschiedenis op een wat wonderlijke manier had ontdekt, was verdwenen. Waarheen en waarom? We weten het niet en dat blijft ook een raadsel. Dat een film over een raadsel, of eigenlijk meerdere raadsels, die raadsels uiteindelijk niet ontsluiert, vind ik geen probleem. Raadsels zijn soms fascinerend en tarten je verbeelding en fantasie. En die kunnen weer met je aan de haal gaan.
Maar in deel 2 komt die hele liefdesgeschiedenis niet meer voor, die verhaallijn wordt gewoon vergeten en in plaats daarvan worden we geconfronteerd met twee raadselachtige vrouwen die wat te maken schijnen te hebben met een verontrustend verhaal dat in de stad rondgaat: er is een amfibieachtig (?) wezen in het meer ontdekt en kennelijk logeert dat wezen bij die twee vrouwen. Onze hoofdpersoon Laura (deel 1 gaat behalve over die erotische liefdesgeschiedenis vooral over de verdwenen Laura en de zoektocht naar haar) komt op een raadselachtige manier in contact met die twee vrouwen. Dit tweede deel gaat dus over die twee vrouwen die Laura al snel aanvaarden als een betrouwbare metgezel en uiteindelijk bereid blijken het in het meer aangetroffen wezen aan haar te onthullen. Maar dat gaat niet lukken ook al wordt niet onthuld waarom precies. De twee dames verdwijnen spoorloos met medeneming van het amfibieachtig (?) wezen. Waarom en waarheen? We weten het niet. En dan besluit Laura te vertrekken. Waarom en waarheen? We weten het niet. En dan is de film afgelopen.
Welnu, ik kom tot een afronding. In het tweede deel voelde ik me volledig op het verkeerde been gezet. Een boeiende geschiedenis kreeg geen vervolg terwijl, vermoed ik toch, alle kijkers daar wel op hadden gehoopt. In plaats daarvan kregen we een onmogelijk verhaal over een vreemd wezen voorgeschoteld, de film werd behoorlijk gothic. Maar we werden in het geheel niets gewaar over deze toedracht, wat was dat voor een wezen, waar kwam het vandaan, waarom dook het juist daar op, wat deden die twee vrouwen daar precies mee en waarom, waarom moesten ze hun werk staken en waarheen vluchtten zij? Allemaal onbeantwoorde vragen. Waarom kreeg ik dat verhaal in vredesnaam voorgeschoteld? Ik vond deel 2 ronduit onbevredigend. En Laura begint dan aan een zwerftocht, zij betreedt een duister dranklokaal met een jas aan maar vertrekt de volgende ochtend in een andere trui maar zonder jas om de volgende dag een jas en schoenen te stelen van een collega zwerver die voor haar heel lief een ontbijt had neergezet? Hoezo en waarom? We weten het niet.
Kortom, dit was wel heel erg veel raadselachtigheid in één film. Aanvankelijk bestond de film dus enkel uit deel 2 maar het is juist het eerste deel dat de film de moeite waard maakte. Anders gezegd, het verhaal beloofde veel goeds maar eigenlijk werd niets van die belofte ingelost. En toch heb ik geboeid zitten kijken, ook al vind ik een gothic verhaal doorgaans stierlijk vervelend, dat is geen genre dat mij ligt. Het enthousiasme van Kevin Toma deel ik dus niet. Ik vond het een interessante ontmoeting maar echt een goede film? Nee, dat kan ik niet beweren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten