Nasra Habiballah

 

In drie uur Peter Pannenkoek had ik niet zoveel zin maar gisteravond was de door mij bewonderde Nasra Habiballah (1987) te gast bij Janine Abbring die zich opnieuw liet zien als een uitstekend interviewster. Niets liet ze liggen, weinig ontging haar. Enkele jaren lang zagen we Nasra Habiballah bijna dagelijks op TV, bij het Journaal en bij Nieuwsuur. In al die jaren heb ik niet één keer ook maar een zweempje van een glimlach bij Habiballah kunnen zien. Zo vreemd was dat natuurlijk niet want ik geef het je te doen: een extreem complex en evenzo naar conflict voor een publiek verslaan dat gewend is aan soundbites en gen tijd of aandacht heeft voor lange uitweidingen. Maar Habiballah stond er telkens weer en zij deed verslag op een werkelijk zo neutraal mogelijke wijze. Ik vond dat knap want zij is zelf geboren uit een Palestijnse vader en een Nederlandse moeder.

Hert werd een zeer onderhoudende avond met tal van interessante fragmenten. Verreweg het meest indringende fragment was afkomstig uit een Guardian-documentaire In search of Palestine. We zagen hoe de Palestijnse journaliste en activiste Mariam Barghouti brak en geen uitweg meer had voor haar woede en frustraties. Want, en ook Nasra Habiballah realiseert zich dit terdege, uiteindelijk worden de Palestijnen gesmoord en verstikt door het geweld van Israël en de Israëlische joden, stapje voor stapje worden ze beroofd van alle gewone mensenrechten tot ze geen woord meer uit kunnen brengen. Het lot van de Palestijnen is een afschuwelijk lot Blijf daar maar eens kalm onder.

Voor Habiballah was gisteravond de rode draad haar vaste voornemen om een goed journalistiek product te maken waarbij zij vooral oog heeft voor wat de noden van gewone burgers zijn. Ze herhaalde enkele keren: "Het gaat niet om mij". Mensen zitten  niet op mijn mening te wachten en ik ben geen activiste. Maar als ik haar zag dacht ik wel regelmatig: het is wel jouw volk dat hier door genocide wordt weggevaagd. Dat moet toch ook jou diep persoonlijk raken. Zo interpreteerde ik ook de afwezigheid van ook maar de kleinste glimlach bij Nasra Habiballah.

En ook gisteravond bleef zij de gereserveerde vrouw, die weinig prijs gaf van haar innerlijke conflicten en roerselen. Maar het koste mij geen enkele moeite dat van haar te accepteren. Een moedige vrouw en een uitstekend journaliste. En opnieuw een heerlijke uitzending van Zomergasten! 

De begrafenisondernemer is een halve analfabeet

 

Het is bepaald niet voor het eerst dat je in de obituary columns (are filled with love, zong Joan Armatrading) dit soort taal tegenkomt.Deze begrafenisondernemer moet zich diep schamen!

Ongedierte bestaat: dat zijn mensen

 

En in Engelen lijkt er wel heel erg veel ongedierte rond te spoken. Als je daar op een of andere manier kenbaar maakt dat je geen bezwaar maakt tegen een asielzoekerscentrum kun je erop rekenen dat er ongedierte rondsluipt dat op je huis zulke plastische termen als stinkteef en kankerhoer kalkt. En natuurlijk is Wilders er als de kippen bij om de tegenstanders van een azc een hart onder de riem te steken. Wilders is dan ook ons nationale opperhoofd van het ongedierte. Mensen met hoogstens één hersencel, mensen die het niet kunnen velen dat er ook nog andersdenkenden zijn.

De mens bedacht vreemde termen zoals ongedierte en onkruid. Maar onkruid bestaat helemaal niet, we gebruiken die term als we een plantensoort aan willen duiden die wij als onnut beschouwen. Nou, misschien kun je de Japanse Duizendknoop als onkruid beschouwen, een exoot die alle andere planten wegdrukt en overwoekert. Heb je het spul eenmaal in je tuin, je krijgt het er nooit meer uit.

 

Zo is het ook met het woord ongedierte, dat wij reserveren voor dieren waar wij last van hebben, dieren die we nooit wensen te domesticeren. Denk aan de kakkerlak en de mug. We weigeren ons af te vragen waarom die dieren bestaan, ze zijn namelijk helemaal niet zonder nut. Dus net als onkruid, bestaat ook ongedierte niet.Eén uitzondering evenwel: de mens. De mens, de menselijke soort, was ooit een dier maar inmiddels zijn wij en alleen wij verantwoordelijk voor de zesde massaextinctie. Ik schaam mij te leven in een land waarin mensen niet meer willen weten wat medemenselijkheid betekent, zich niet meer kunnen herinneren wat het woord solidariteit betekent. Ik schaam mij diep te leven in een land waarvan het merendeel der bewoners lijkt te denken dat dit land alleen voor hier sinds generaties geboren witte mensen bedoeld is.