We hebben nu in korte tijd weer twee bankschandalen te verwerken. Het gerommel aan de LIBOR door Barclays en de witwaspraktijken van HSBC, beide Britse banken. Is het daarmee een geïsoleerd verschijnsel? Nee natuurlijk. Ofschoon de topman van Barclays zich haast te beweren dat hij er niets van wist, wordt hij er nu uit eigen organisatie van beschuldigd te liegen: hij was ervan op de hoogte, vanaf het begin. En daarmee zijn we weer terug bij af. Welke banken wisten hier nog meer van? Ook de centrale bank? En was de minister van financiën op de hoogte? En welke andere banken nog meer? U weet dat ook RABO in dit verband wordt genoemd. Bij HSBC ging het om het witwassen van met drugshandel verdiende vermogens.
Het is verbazingwekkend te zien dat de betrokken bankdirecteuren zich mogen uiten in vage bewoordingen van spijt en sorry, misschien voor de bühne op moeten stappen, maar verder een onbezorgd leven in welvaart en luxe kunnen leiden om alweer snel elders soortgelijke posities te bezetten als die waarvan zij aantoonden er niet geschikt voor te zijn.
De politiek is tot nog toe niet in staat gebleken het misdadige gedrag van deze bankemployees te stuiten. De Volkskrant riep afgelopen weekend wel dat de topsalarissen nu beknot en begrensd zijn maar dat is slechts schijn. Let maar op, bij het eerste conjuncturele zonnestraaltje, vliegen de bonussen weer het raam uit. We kunnen slechts constateren dat de politiek niet alleen onmachtig is maar even zo onwillig om deze wantoestanden te beëindigen.
Daar ligt het failliet van onze democratie. Onze publieke moraal is verkwanseld en wordt op klaarlichte dag spottend weggehoond door de ridders van het flitskapitaal. Wie zich dan nog meent te moeten storen aan de moraliteit van de laagste klassen uit onze samenlevingen, is niet goed bij zijn hoofd.
