Er komen steeds meer aanwijzingen voor staatsregie vanuit Ankara inzake de hetze tegen de Gülenbeweging. Als we de methode-Erdogan toepassen is alleen de beschuldiging al voldoende voor een ondubbelzinnige veroordeling.
Maar ook Sukran Ince speelt een dubieuze rol bij het klikken over mensen met een andere mening. Deze juriste stelde zich namens de AK-partij kandidaat bij de laatste parlementsverkiezingen in Turkije. Wat ze dan nog in Nederland doet is mij een raadsel.
In Amsterdam heeft zij een lijst opgesteld van kinderen die na de vakantie niet meer zijn teruggekeerd naar hun zogenaamde Gülenschool. Dat betekent dat de kinderen die niet op die lijst staan dus aanhangers van een terreurbeweging kunnen worden genoemd. Ook staat ze vier Turkse moeders bij die ervan worden beschuldigd een hetze tegen zo'n Gülenschool in Zaandam te voeren. Medewerkers van Gülenscholen worden als landverraders betiteld.
Ik hoorde vorige week op de radio een verklaring voor het fenomeen klikturken. Zij komen uit een land waar de overheid per definitie een vijand is die je maar beter te vriend kunt houden. Die Turkse overheid kan het in het buitenland wonende Turken buitengewoon moeilijk maken Turkije voor familiebezoek te bezoeken. En het is juist dat contact met de familie dat voor de Turken zo ongelooflijk belangrijk is. Dat chantagemiddel van Erdogan is dus buitengewoon effectief. Het is de familie die hen aan het vaderland bindt, niet de overheid.
Voor mij is daarmee echter lang niet alles verklaard. De Nederturken laten zich kennen als heetgebakerde nationalisten die een door Erdogan geuite beschuldiging klakkeloos overnemen zonder zich om de bewijslast te bekommeren. Nooit last gehad van die Turken maar nu dreigt het fors uit de hand te lopen. Hier waren we niet op voorbereid! We kennen ze slecht, onze pappenheimers.
Wat zou Silvana Simons hier van vinden?
