Historicus Timothy Snyder over Trump II

Het enigre succes van Trump: de afbraak van nde Amerikaanse democratie

 

Het is meer dan afschuwelijk om te moeten toezien hoe Trump de Amerikaanse samenleving verziekt en langzaam maar zeker kapot maakt. Overal waar Trump komt breekt de pleuris uit. Wat is er toch in de Amerikanen gevaren? Wie hebben ze daar op het schild gehesen? Een imperialistische racistische psychopathische narcist , een pathologische leugenaar bovendien of gewoon iemand die zijn cognitieve vermogens aan het kwijtraken is en nooit zoveel macht had mogen krijgen? Voor Trump gelden alle hierboven weergegeven kwaliteiten en nog heel veel meer. Hij is met afstand de slechtste en meest gevaarlijke president die de Amerikanen ooit hebben gehad.

Dat laatste staat wel vast en de Amerikanen moeten er toch eens hard over na gaan denken over hoe ze de checks and balances terug in hun politieke systeem kunnen krijgen. Maar dat gaat ze pas lukken als ze inzien dat hun samenleving volledig gepolariseerd is en dat die samenleving hard op weg is naar een burgeroorlog. In deze dagen worden we geconfronteerd met het moorddadig optreden van ICE en de federale regering deinst er niet voor terug onschuldige burgers als terroristen voor te stellen. De Amerikanen hebben zich beet laten nemen door onverantwoordelijke politici en zijn bereid gebleken niet alleen hun eigen lot maar ook dat van de rest van de wereld in handen van volstrekt gestoorde en gevaarlijke gekken te leggen. Krijg die geest maar weer eens terug in de fles.

Misschien was er nog hoop als niet tegelijkertijd, en niet verrassenderwijs, ook Amerikaanse roofkapitalisten en multimiljardairs zich meester maken van het politieke speelveld en die in Trump de perfecte stem hebben gevonden voor hun grootheidswaan. Zij geloven heilig in hun droom om de mensheid uit te wissen en te vervangen door kunstmatige intelligentie. Zij willen niets weten van regulering en verlangen carte blanche om hun levensgevaarlijke producten uit te kunnen rollen. 

De combinatie van deze roofkapitalisten met gevaarlijke gekken als Trump, Musk en Vance is een dodelijke combinatie. Zelfs ten tijde van de grote wereldoorlogen was het gevaar niet zo compleet en onontkoombaar als nu het geval is. Tot nog toe hebben we feitelijk alleen te maken gehad met lokale brandjes en de wereldgemeenschap is er tot nog toe altijd in geslaagd, ook al verdiende het niet altijd de schoonheidsprijs, om deze brandjes te blussen. We hebben de Verenigde Naties opgericht in 1945 en daarnaast werd het internationaal recht ontwikkeld op alle terreinen van menselijke activiteiten. In 1949 werd de NATO opgericht.

Maar nu worden al deze instituties in een noodtempo opgeheven of van binnenuit bedreigd en kapot gemaakt. Door de Verenigde Staten onder Trump, die doodleuk verklaart dat hij het internationaal recht niet nodig heeft en alleen zijn eigen moraliteit erkent. Nu wordt Trump vooral gekenmerkt door een onvoorstelbare amoraliteit. Dat de Amerikanen een rampzalige president kiezen is nog tot daar aan toe maar de impact van deze misdadige lieden doet zich wereldwijd gelden. Trump is een regelrechte bedreiging voor de wereldvrede. 

Nog even over het optreden van ICE en de rugdekking die deze fascistische organisatie krijgt van de politieke leiding van de VS. Deze organisatie wordt geleid door een heuse nazi, Gregg Bovino, die zich het liefste vertoon met een van Himmler afgekeken lange leren jas. In de NRC van vandaag citeert Merijn de Waal progressieve Amerikanen die er van overtuigd zijn dat het Trump er niet om te doen is illegale immigranten op te pakken maar om een binnenlandse opstand uit te lokken zodat hij de Insurrection Act kan activeren. Met die oude wetgeving uit de 19de eeuw kan hij nationale gardes onder federaal gezag brengen maar hij kan dan ook de Congresverkiezingen uitstellen of opschorten. Naar verluidt staan de Republikeinen er bijzonder slecht voor. Mij lijkt dit een zeer plausibel scenario. Ik herhaal mijn verzuchting nog maar eens: where is Lee Harvey when you need him?

White House CANNOT CLEAN UP Trump’s dementia

Opnieuw waarschuwt Oxfam Novib voor de stelselmatige afbraak van de democratie

 

Oxfam Novib is een van de beste waakhonden voor een moderne burger. De rapporten van deze NGO zijn even helder als verontrustend en ik bericht in deze kolommen vaker over dit instituut. Vlak voor aanvang van het WEF in Davos, het jaarlijkse feestje van de machtigen der aarde, publiceerde Oxfam Novib een rapport over de miljardairsmacht die een regelrechte bedreiging vormt voor de wereldvrede. Dit laatste is mijn persoonlijke conclusie, het staat niet zo geformuleerd in het rapport dat Resisting the Rule of the Rich: Defending Freedom Against Billionaire Power heet. 

Wat zijn de feiten? Het gezamenlijke vermogen van miljardairs in de wereld steeg met 16% naar 18,3 biljoen dollar. De tien rijkste Quote500-leden zagen hun vermogen met 6,5 miljard Euro stijgen. En nee, mijn woede hierover heeft niets met jaloezie van doen. Oxfam laat nu juist zien hoe de superrijken hun macht gebruiken om politiek, media en economie naar hun hand te zetten.  Een klein groepje miljardairs heeft aanzienlijke belangen in meer dan de helft van de grootste mediabedrijven en 9 van de 10 social media platforms is n banden  van 6 miljardairs. In Nederland zijn 11 Quote500-leden  verantwoordelijk voor 20% van alle donaties aan politieke partijen. 

Hoe denkt Oxfam deze levensgevaarlijke trend te keren? Denkt u maar eens na over de redelijkheid van de hieronder vermelde voorstellen:

• Een progressieve vermogensbelasting van 2% over vermogen boven 2,3 miljoen Euro.
• Verbied giften door bedrijven aan politieke partijen en beperk giften door particulieren tot  maximaal 2.500 Euro.
• Voer een verplicht lobbyregister in.
• Politici moeten verplicht 2 jaar afkoelen voordat zij op hun terrein als lobbyist aan de slag kunnen.
• Bescherm de rechtsstaat door te investeren in een vrije pers, onafhankelijke rechterlijke macht, stevige kennisinstellingen en de bescherming van grondrechten en vrijheden van alle burgers. 
  
  
  

ALMOST UNWATCHABLE: Marine Veteran Carbajal Calls Hegseth an “Embarrassm...

Bas Jan Ader 1942 - 1975

2000 meters to Andriivka

 

Een documentaire van Mstyslaw Chernov die laat zien hoe een oorlog anno 2026 er uitziet. Dichterbij dan Chernov ons laat zien, kun je niet bij een oorlog komen. Het is een even indrukwekkende als afschuwelijke film. Een smalle strook van 2 kilometer met nog wat rechtop staande bomen moeten de Oekraïense soldaten zien te overbruggen. Het lukt hen uiteindelijk maar tegen die tijd zijn ze al heel wat strijdmakkers kwijtgeraakt achteloos geraakt door eindeloze kogelregens. En dan zijn ze uiteindelijk in Andriivka aangeland om te zien hoe de Russen hun stinkende best hebben gedaan dit gehucht van de kaart te vegen. Fedja plant uiteindelijk de vlag.

Fedja is een van de weinigen die hoop blijft koesteren. Ja, het is nu allemaal vernield en vernietigd maar straks als de oorlog voorbij is, gaan we alles weer van de grond af opbouwen. Maar wat als we de rest van ons leven in deze stinkende oorlog blijven hangen, vraagt een kameraad? Zoals ik al zei, een afschuwelijke film maar deze jongens of jonge mannen zijn stuk voor stuk helden. Diep respect krijg je voor ze!

Ik had een speciale reden om deze film te gaan bekijken. Ik nam mijn kleinzoon van 17 mee die op de vooropleiding voor defensie zit en aanvankelijk voor de luchtmobiele brigade wilde kiezen maar nu overweegt toch meer de kant van constructiewerk binnen defensie op te gaan. Deze film zou hij eigenlijk met zijn gehele klas moeten gaan zien. Jammer dat zo'n opleiding hier niet scherper op acteert.

Na afloop van de film hebben we heel uitgebreid over de film nagepraat, hij had diepe indruk op hem gemaakt en juist het feit dat hij er zelf zo nadrukkelijk over wilde door filosoferen deed mij goed. Ik steun mijn kleinzoon in zijn keuze voor deze beroepsrichting. Niet iedereen neemt mij dat in dank af maar dat interesseert me in het geheel niet. Ik hoef mijn kleinzoon niets voor te kauwen, hij ziet zelf heel scherp waar de scheidslijnen van verstand en waanzin lopen. Hij probeert voor zichzelf vast te stellen waar zijn grenzen liggen en zo discussiëren we samen over Omaha Beach, Trump, Groenland en andere conflicthaarden verder weg of dichterbij, komt er een derde wereldoorlog en hoe staan we daar dan in, ieder voor zich?

U moet deze film beslist gaan zien. Overigens zijn de regisseur en zijn team even grote helden, ze durven het toch maar aan hun jonge landgenoten naar het front te volgen. Ook zij zijn even kwetsbaar voor kogels of granaten. Ik zou wel met een politicus willen praten die na het zien van deze film nog steeds meent dat we Oekraïne niet moeten steunen. Want van dat soort lopen er nog steeds veel te veel rond.

 

Bij de aftiteling laat de regisseur ons weten dat Andriivka al snel weer door de Russen werd heroverd. Is het dit allemaal waard, vraagt hij Fedja, zoveel ellende om een strookje bos van 2 kilometer? U mag het zeggen.

IK DOBBER NU ROND (fragment)

Winter in Sokcho: spoileralert

 

Deze film werd door Koya Kamura gemaakt op basis van het gelijknamige boek van Elisa Shua Dusapin. Ik vond het een onbevredigende film en probeer uit te zoeken waarom dat zo was.We zien een jonge Koreaanse vrouw (Bella Kim als Sooha) die werkzaam is als bediende in een klein pension. Het is winter. Er dient zich een buitenlandse gast aan, Fransman, gespeeld door Roschdy Zem. Een Fransman van Algerijnse komaf, werkzaam als illustrator. Een stugge ontoegankelijke persoon. Hij weet niet hoe lang hij in het onbeduidende stadje zal blijven. Sooha heeft een vriendje maar de relatie lijkt niet echt bevredigend.

We vernemen dat Sooha is geboren uit een relatie van haar Koreaanse moeder met een Fransman, die op zeker moment vertrok om nooit weer te keren. De vader zou niet op de hoogte zijn geweest van de zwangerschap van zijn Koreaanse vriendin. Sooha vertoont in het geheel geen Europese trekken. Of zij weet hoe haar vader heet en waar hij woont, krijgen we niet te horen.

Is de Algerijnse Fransman misschien haar vader? Als dat zo zou zijn, is Soohan dus niet op de hoogte van de naam van haar vader. Anderzijds, waarom zou een Franse illustrator helemaal naar het onbeduidende Sokcho reizen om er in een schamel onderkomen aan illustraties te gaan werken? Sooha is onder de indruk van de Fransman maar we weten niet wat haar belangstelling triggert. Als ze te dichtbij dreigt te komen laat de Fransman haar duidelijk weten: laat me met rust, ik ben n iet degene die je zoekt. Sooha raakt van slag door deze botte mededeling.

Dan komt ze ook nog te weten dat haar vader destijds wel degelijk wist dat zij in aantocht was waarna een heftige confrontatie met haar moeder plaatsvindt. Inmiddels heeft ze haar vriendje laten weten dat ze de relatie wil beëindigen. Aan het einde van de film krijg je uit haar gezichtsuitdrukking het gevoel dat ze vrede heeft met haar lot maar welke overwegingen daarbij voor haar belangrijk waren, dat komen we niet te weten. In de roman zal de schrijfster ongetwijfeld meer prijs hebben gegeven van haar gedachtewereld. In de film moet je er maar naar raden. Dus twee vragen blijven onbeantwoord: wat deed die rare Algerijnse Fransman nou in dat onbeduidende Sokcho en waarom kon Sooha uiteindelijk berusten in haar lot? Daarom vond ik dit een onbevredigende film. Wel erg fraai waren de scenes waarin Sooha of haar moeder voedsel bereidden.

The love that remains: even poetisch als magisch

 

The love that remains van de IJslandse regisseur Hlynur Pálmason. Ik zag niet eerder een film van zijn hand maar naar deze film, naar een boek van Susan Francis, heb ik bijna twee uur ademloos zitten kijken. Een gezin met drie kinderen, de ouders zijn gescheiden, de vader lijkt daar niet erg blij mee te zijn, de moeder lijkt zich te realiseren dat het echt niet anders kan. Omwille van de kinderen trekken ze toch nog geregeld samen op. De vader probeert dan de grenzen te verleggen maar de moeder is onverbiddelijk. De vader werkt in de visserij en we krijgen geregeld imponerende beelden uit die bedrijfstak te zien. De moeder is kunstenaar en verdomd, ze maakt prachtig werk maar die ene galeriehouder die haar werk komt bekijken blijkt een behoorlijke lul te zijn en wil niet met haar in zee. Ik had het wel geweten,was ik galeriehouder in die streken.

De film gaat gelukkig niet over waarom een scheiding onvermijdelijk bleek maar laat vooral zien hoe de ouders en de kinderen daarmee omgaan, daarop reageren. Niemand lijkt de een of de ander te beschuldigen. Als ze bij elkaar zijn is het gewoon een gelukkig gezin. Maar schijn bedriegt altijd en op ogenschijnlijk volkomen willekeurige moment gebeuren er dingen die helemaal niet kunnen. Een haan komt wraak nemen, een op een Viking lijkende pop komt tot leven nadat de kinderen hem met pijlen beschieten, er is een prachtige idyllische scene waarin de moeder met een lange rok in de zon staande over haar ex wil stappen zodat zij hem een kort ogenblik zicht op haar mooie benen en haar in een paars slipje verborgen kruis biedt. O, wat een heerlijk moment.

Het zijn juist deze surrealistische scenes die de film tot iets magisch' verheffen.Nog zo'n indrukwekkende moment doet zich voor als er een bom uit de oorlog wordt gevonden die op het strand onklaar moet worden gemaakt. De ontsteking die de bom af doet gaan is werkelijk prachtig gefilmd en voor je er erg in hebt, doet zich opeens die explosie voor. En dan is daar het einde van de film, ik ga er hier niets over zeggen. Ik wil hier slechts nog kwijt dat ik dit een zeldzaam mooie en poëtische film vond, magisch van begin tot eind! Gefilmd in een schitterend decor en buitengewoon naturel gespeeld door zowel de ouders als de kinderen.

The Rolling Stones - Gimme Shelter ('Havana Moon' Live)

Hamnet

 

Wij zagen gisteren een voorvertoning van de film Hamnet van Chloé Zhao. Omdat het een voorvertoning was werd ik, niet voor het eerst in Focus Arnhem, geconfronteerd met een van de programmeurs van het filmhuis die zo nodig een toelichting vooraf op de film moest geven. Dat doet ze niet uit het hoofd maar ze leest haar visie voor van papier. Maar daarvoor kom ik helemaal niet naar de bioscoop, ik wil een film door mijn eigen ogen bekijken, niet door die van een ander.

Hamnet dus, een film die het verhaal vertelt van de jonge Shakespeare die, Latijnse les gevend op het platteland, zich steeds meer bekneld voelt en met zijn talent daar niet uit de weg kan. Jammer alleen dat hij inmiddels getrouwd is met een ravissante vrouw met wie hij twee dochters en  een zoon krijgt. De jonge dichter vertrekt naar Londen waar hij een toneelgezelschap opricht dat de door hem geschreven werken opvoert. 

Maar dan dient voltrekt zich het onheil en sterft een van zijn kinderen. Het verdriet en de rouw wordt ons vooral opgediend vanuit het perspectief van de moeder, een werkelijk fenomenale rol van de ravissante Jessie Buckley. Dit gegeven leidt tot uiterst beeldende en krachtige scenes van een radeloze moeder die haar kind kwijtraakt en de vader zal verwijten dat hij er niet was. De vader wordt al even fenomenaal gespeeld door Paul Mescal. Jessie Buckley is een Ierse zangeres en actrice die ik niet eerder heb kunnen bewonderen. Ik hoop dat ik haar vaker kan zien spelen. Paul Mescal kennen we natuurlijk van Aftersun en All of us strangers. Van Zhao zag ik eerder alleen het fraaie Nomadland. 

Dit Hamnet is een overtuigende film ofschoon hij soms wel op het randje van kitsch balanceert. Ik vermoed dat dat mede komt door de muziek van Max Richter maar er zijn ook wel een paar scenes waarin de emoties er wel heel erg dik op liggen. Dat had van mij wel iets minder gemogen maar dat neemt niet weg dat ik het een prachtige film vond, gedragen door twee geweldige acteurs.

Met Trump is iedereen vogelvrij

 

Trump kiest zijn vijanden op basis van volstrekte willekeur. China is te groot voor hem en door Poetin wordt hij afgeperst (zo is mijn stellige overtuiging, dit is de enige samenzweringstheorie waar ik in geloof!) en dus verzint hij een paar duistere redenen om Venezuela binnen te vallen. Ik heb nul compassie met Maduro, hij is een dictator die verkiezingsfraude niet schuwt. Maar wat er in Venezuela gebeurt moet door de Venezolanen zelf worden aangepakt. Niet door een of andere psychopaat uit een vreemde mogendheid.

Trump verzint gewoon dat Maduro aan het hoofd van een drugskartel staat en dat via de olieopslag in  Caracas de sancties opgelegd aan Rusland en Iran worden ontdoken. Dat laatste zou zo maar eens kunnen kloppen maar de remedie van Trump is onaanvaardbaar. Een flagrante schending van het internationale recht en van de soevereiniteit van een land.

Hiermee komt er alle ruimte vrij voor een wereldwijde kladderadatsch. Ik zou me niet veilig voelen als ik in Taiwan of Groenland woonde. En ik weet nog wel een paar dictators die het veld zouden moeten ruimen. Wat denkt u van Netanyahu of Poetin? En denkt u nu echt dat Trump Venezuela zal overlaten aan Maria Corina Machado? Nee, de Venezolanen zullen fors moeten betalen voor het kidnappen van Maduro. En waar gaat Maduro berecht worden? Heeft u enig idee? Ik heb nog maar één brandende vraag: wie ruimt Trump op?