Gisteren bezochten wij filmhuis Focus in Arnhem dat naar aanleiding van diens recente verscheiden aandacht besteedde aan de Hongaarse cineast Bela Tarr (1955-2026): Werckmeister Harmoniak. De verfilming van De melancholie van het verzet van László Krasznahorkai (1954). Een werkelijk schitterend boek waarvan u een bespreking kunt lezen als u op de link klikt. voor mij behoort Krasznahorkai tot de grote schrijvers van dit tijdsgewricht.Niet voor niets ontving hij de Nobelprijs voor Literatuur in 2025. Zijn boeken lezen is een bijna hallucinante ervaring, de schrijver stelde mij nooit teleur.
Krasznahorkai en Bela Tarr hebben veelvuldig samengewerkt en dat heeft tot zulke prachtige films geleid als Sátántangó, een film van bijna zevenenhalf uur, The Turin Horse en dit Werckmeister Harmoniak. Beide mannen leken wel een siamese tweeling, er is, althans wat mij betreft, geen verschil in beleving tussen het lezen van het boek of het kijken naar de gelijknamige film. Ik zou beide betoverend willen noemen, kennelijk ben ik zeer ontvankelijk voor de taal van zowel de schrijver als de cineast. Ook hun samenwerking met componist Mihály Vig mag niet onvermeld blijven. Vig weet precies die toon te realiseren die bijna perfect de geest van die films vertolkt. Zijn repertoire of vocabulaire blijkt tamelijk beperkt te zijn maar dat neemt niet weg dat zijn muziek naadloos bij de films past.
Als u een bijzondere literaire ervaring wilt ondergaan, lees dan Karsznahorkai of kijk naar de films van Bela Tarr. U moet wel een geduldig mens zijn en de tijd nemen. Ik heb Sátánstangó in één ruk uitgekeken, het kostte me een hele dag maar het was een onvergetelijke en fantastische ervaring.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten