Sonja K. stinkt en Vera B. nog veel harder

 

Ik weet het wel, je bent pas schuldig als je door een rechter veroordeeld bent en Sonja K. (destijds woordvoerder van Vera B.) is formeel vrijgesproken. Ze is vrijgesproken omdat niet onomstotelijk kan worden vastgesteld dat zij en zij alleen destijds lekte uit het Presidium over Khadija Arib. Van alle anonieme beschuldigingen tegen Arib is vrijwel niets meer overgebleven. Voor mij staat vast dat zij een politiek mes in de rug gestoken kreeg.

Of dat mes door Vera Bergkamp gebruikt werd, weet ik niet. Maar leest u in Volkskrant en NRC maar eens hoe zij tegenover de recherche reageerde op haar meer dan ruimhartige contacten met verschillende betrokkenen uit het Presidium voorafgaande en na het beruchte lek. De enige manier om het lek echt boven water te krijgen is als de Kamer besluit tot een opdracht aan de Hoge Raad om de rol van politici in deze stinkende zaak te onderzoeken. Het Openbaar Ministerie heeft niet de bevoegdheid om deze zaal zelf verder te onderzoeken. Dat is op zich begrijpelijk aangezien anders politici elkaar maar hoeven te beschuldigen om reuring te veroorzaken.

Maar dat betekent dat de huidige voorzitter van het Presidium, PVV-er Bosma, zo'n verzoek aan de Hoge Raad moet doen, nadat de meerderheid in de Kamer daartoe besloten heeft. Maar Bosma was destijds zelf lid van het Presidium. Mijn gok: de Kamer vindt een onderzoek niet wenselijk en er komt geen meerderheid. Bosma hoeft dan niets meer te doen. En Khadia Arib is dan definitief geslachtofferd en dat is dan extra zuur omdat er wel een waarheid is maar niemand meer die daar naar op zoek zal gaan. Al het andere is gespeculeer, zoals deze post dat ook is. Maar Aribs naam moet gezuiverd, koste wat het kost.

Alleen maar verliezers

 

De affaire rond Khadija Arib en Vera Bergkamp is een jammerlijk fiasco geworden, dat alleen maar grote vraagtekens oproept. Er komen twee anonieme klachten binnen bij het Presidium en de landsadvocaat adviseert nader onderzoek, een advies dat door het Presidium unaniem onderschreven wordt. Het ligt al op straat voordat het leidend voorwerp van dat onderzoek, voormalig Kamervoorzitter Khadija Arib daarover werd geïnformeerd.

Sinds wanneer zijn twee anonieme klachten genoeg om iemand voor een tribunaal te brengen? Want dat is wel de uitwerking van zo'n onafhankelijk onderzoek. Waarom heeft Henk Nijboer ingestemd met deze hetze tegen zijn partijgenoot? Op basis van anonieme aantijgingen nog wel! En wat bezielt Vera Bergkamp, naar inmiddels ruimschoots gebleken is een voorzitter zonder enig charisma en zonder enig gezag, die haar positie uitsluitend te danken heeft aan een politiek spelletje?

Arib heeft zich tijdens haar voorzittersperiode niet bijzonder geliefd gemaakt in haar ambtelijk apparaat. Dat was tijdens haar voorzitterschap allang duidelijk geworden maar daar is nooit verder onderzoek nar gedaan. Nu zijn twee klagers zo lafhartig om alleen anoniem hun visie op een en ander met de buitenwacht te delen. We zullen dus nooit weten of hun motieven om uitgerekend nu met hun klachten naar buiten te treden wel zuiver waren. Dat Arib deze handelswijze ervaart als een mes in haar rug is volstrekt invoelbaar.

Nu is ze opgestapt en dat is doodzonde want ze was, in mijn ogen althans, een uitstekend politica. En een rolmodel buitendien. Het aanzien van de politiek heeft hiermee een klap in het gelaat gekregen. Ook Bergkamp is verliezer, ze heeft met haar dolle acties een totaal averechts effect bereikt. Van haar statuur als Kamervoorzitter is nu helemaal niets meer over. Ze gaat in rap tempo Anouschka van Miltenburg achterna. En ook Henk Nijboer mag zich nog wel eens afvragen waarom hij twee anonieme klachten aanleiding genoeg vond voor een nader onderzoek. Het zou om ernstige klachten gaan, zo verdedigde hij zich. Reden te meer om die anonimiteit niet te aanvaarden! Het grootste slachtoffer is natuurlijk Khadija Arib, wier carrière vroegtijdig eindigde, wier reputatie ernstig beschadigd werd en die nu met een persoonlijk drama wordt geconfronteerd.

En de Nederlandse kiezer? Die heeft het nakijken en kan zich alleen maar verbazen over wat er in dat verre Den Haag allemaal gebeurt. Persoonlijke kinnesinne viert hoogtij terwijl het land aan alle kanten geconfronteerd wordt met complexe en serieuze problemen, waar de regering maar geen passend antwoord op weet te formuleren.