Tja, het zal wel vaker gebeuren de komende jaren. Ik woonde weer eens een crematie bij, dit keer bij de DELA, Waalstede in Nijmegen. Ik weet niet welke uitvaartondernemer de crematie van onze dierbare vriendin regelde maar ik heb daar toch wel een paar kritische kanttekeningen bij.
Alles is gestandaardiseerd. Er lopen twee dames in passend tenue rond die voortdurend zeer ernstig kijken en die voorafgaand en direct na de plechtigheid voor de kist met de overledene gaan staan en devoot het hoofd buigen. Als dan de aula langzaam leegloopt en defileert langs de kist, zie je dat veel aanwezigen denken dat die buiging erbij hoort.
Bij binnenkomst zit er een slordig gekleed manspersoon op het podium naast de kist. Al snel blijkt hij degene te zijn die het geheel in goede banen moet leiden. Twee dagen voorafgaand aan de crematie kreeg mijn echtgenote het dringende verzoek haar tekst die ze uit zou spreken alvast toe te zenden. De uitvaartondernemer achtte het zinvol de toespraakjes te controleren op overlap. Uiteraard hebben we aan deze onzinnig exercitie geen medewerking verleend. Een wildvreemde in jouw tekst laten schrappen? Wie bedenkt dit soort onaanvaardbare ingrepen?
Als de dames in tenue lopen en de man in kwestie bij de uitvaartondernemer hoort, waarom zit hij er dan bij in werkelijk veel te slordige casual kleding? Leg mij maar eens uit waarom hij zich niet aan een zeker decorum hoeft te houden!
Maar dan begint zo'n man ook nog eens te praten en dat doet hij veel te lang. Deze man heeft niet begrepen dat een crematie niet om hem draait maar om de overledene en de nabestaanden. Hij kondigt de sprekers aan en verklaart na afloop van iedere voordracht femelend: wat fijn dat je jouw herinneringen met ons wilde delen. Kunt u het zich nog erger voorstellen?
Ook presteert hij het om twee keer het personeel van het hospice te memoreren waar de overledene haar laatste dagen doorbracht. Eerlijk gezegd vind ik een maal memoreren al teveel. De overledene werd 70 jaar en dan moet zo'n femelaar mensen in het zonnetje zetten die de laatste vier dagen van haar leven voor haar zorgden. Wat een onzin. Natuurlijk zijn hospice medewerkers zeer voorkomend, vriendelijk, netjes, lief en wat al niet meer. Dat is hun job, daar worden ze voor betaald!
Nee, ik ben er wel uit. Ze mogen mij best cremeren maar daar hoeft niemand bij te zijn. Ik stel mijn stoffelijk overschot ter beschikking aan de wetenschap en mijn nabestaanden moeten mij maar feestelijk gedenken. Ik ben nog lang niet klaar met mijn leven en heb er, gek hè?, nog lang geen genoeg van maar als mijn tijd gekomen is, kan niemand mij afnemen dat ik een prachtig leven heb geleid. Ik gun iedereen minstens zoveel leefplezier als ik zelf ervaar. Geen moment voor tranen dus, ook al snap ik best dat sommigen me vast en zeker even zullen missen. Maar ik wil vooral geen femelaars op mijn afscheid!