The love that remains van de IJslandse regisseur Hlynur Pálmason. Ik zag niet eerder een film van zijn hand maar naar deze film, naar een boek van Susan Francis, heb ik bijna twee uur ademloos zitten kijken. Een gezin met drie kinderen, de ouders zijn gescheiden, de vader lijkt daar niet erg blij mee te zijn, de moeder lijkt zich te realiseren dat het echt niet anders kan. Omwille van de kinderen trekken ze toch nog geregeld samen op. De vader probeert dan de grenzen te verleggen maar de moeder is onverbiddelijk. De vader werkt in de visserij en we krijgen geregeld imponerende beelden uit die bedrijfstak te zien. De moeder is kunstenaar en verdomd, ze maakt prachtig werk maar die ene galeriehouder die haar werk komt bekijken blijkt een behoorlijke lul te zijn en wil niet met haar in zee. Ik had het wel geweten,was ik galeriehouder in die streken.
De film gaat gelukkig niet over waarom een scheiding onvermijdelijk bleek maar laat vooral zien hoe de ouders en de kinderen daarmee omgaan, daarop reageren. Niemand lijkt de een of de ander te beschuldigen. Als ze bij elkaar zijn is het gewoon een gelukkig gezin. Maar schijn bedriegt altijd en op ogenschijnlijk volkomen willekeurige moment gebeuren er dingen die helemaal niet kunnen. Een haan komt wraak nemen, een op een Viking lijkende pop komt tot leven nadat de kinderen hem met pijlen beschieten, er is een prachtige idyllische scene waarin de moeder met een lange rok in de zon staande over haar ex wil stappen zodat zij hem een kort ogenblik zicht op haar mooie benen en haar in een paars slipje verborgen kruis biedt. O, wat een heerlijk moment.
Het zijn juist deze surrealistische scenes die de film tot iets magisch' verheffen.Nog zo'n indrukwekkende moment doet zich voor als er een bom uit de oorlog wordt gevonden die op het strand onklaar moet worden gemaakt. De ontsteking die de bom af doet gaan is werkelijk prachtig gefilmd en voor je er erg in hebt, doet zich opeens die explosie voor. En dan is daar het einde van de film, ik ga er hier niets over zeggen. Ik wil hier slechts nog kwijt dat ik dit een zeldzaam mooie en poëtische film vond, magisch van begin tot eind! Gefilmd in een schitterend decor en buitengewoon naturel gespeeld door zowel de ouders als de kinderen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten