Deze film werd door Koya Kamura gemaakt op basis van het gelijknamige boek van Elisa Shua Dusapin. Ik vond het een onbevredigende film en probeer uit te zoeken waarom dat zo was.We zien een jonge Koreaanse vrouw (Bella Kim als Sooha) die werkzaam is als bediende in een klein pension. Het is winter. Er dient zich een buitenlandse gast aan, Fransman, gespeeld door Roschdy Zem. Een Fransman van Algerijnse komaf, werkzaam als illustrator. Een stugge ontoegankelijke persoon. Hij weet niet hoe lang hij in het onbeduidende stadje zal blijven. Sooha heeft een vriendje maar de relatie lijkt niet echt bevredigend.
We vernemen dat Sooha is geboren uit een relatie van haar Koreaanse moeder met een Fransman, die op zeker moment vertrok om nooit weer te keren. De vader zou niet op de hoogte zijn geweest van de zwangerschap van zijn Koreaanse vriendin. Sooha vertoont in het geheel geen Europese trekken. Of zij weet hoe haar vader heet en waar hij woont, krijgen we niet te horen.
Is de Algerijnse Fransman misschien haar vader? Als dat zo zou zijn, is Soohan dus niet op de hoogte van de naam van haar vader. Anderzijds, waarom zou een Franse illustrator helemaal naar het onbeduidende Sokcho reizen om er in een schamel onderkomen aan illustraties te gaan werken? Sooha is onder de indruk van de Fransman maar we weten niet wat haar belangstelling triggert. Als ze te dichtbij dreigt te komen laat de Fransman haar duidelijk weten: laat me met rust, ik ben n iet degene die je zoekt. Sooha raakt van slag door deze botte mededeling.
Dan komt ze ook nog te weten dat haar vader destijds wel degelijk wist dat zij in aantocht was waarna een heftige confrontatie met haar moeder plaatsvindt. Inmiddels heeft ze haar vriendje laten weten dat ze de relatie wil beëindigen. Aan het einde van de film krijg je uit haar gezichtsuitdrukking het gevoel dat ze vrede heeft met haar lot maar welke overwegingen daarbij voor haar belangrijk waren, dat komen we niet te weten. In de roman zal de schrijfster ongetwijfeld meer prijs hebben gegeven van haar gedachtewereld. In de film moet je er maar naar raden. Dus twee vragen blijven onbeantwoord: wat deed die rare Algerijnse Fransman nou in dat onbeduidende Sokcho en waarom kon Sooha uiteindelijk berusten in haar lot? Daarom vond ik dit een onbevredigende film. Wel erg fraai waren de scenes waarin Sooha of haar moeder voedsel bereidden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten