Hamnet

 

Wij zagen gisteren een voorvertoning van de film Hamnet van Chloé Zhao. Omdat het een voorvertoning was werd ik, niet voor het eerst in Focus Arnhem, geconfronteerd met een van de programmeurs van het filmhuis die zo nodig een toelichting vooraf op de film moest geven. Dat doet ze niet uit het hoofd maar ze leest haar visie voor van papier. Maar daarvoor kom ik helemaal niet naar de bioscoop, ik wil een film door mijn eigen ogen bekijken, niet door die van een ander.

Hamnet dus, een film die het verhaal vertelt van de jonge Shakespeare die, Latijnse les gevend op het platteland, zich steeds meer bekneld voelt en met zijn talent daar niet uit de weg kan. Jammer alleen dat hij inmiddels getrouwd is met een ravissante vrouw met wie hij twee dochters en  een zoon krijgt. De jonge dichter vertrekt naar Londen waar hij een toneelgezelschap opricht dat de door hem geschreven werken opvoert. 

Maar dan dient voltrekt zich het onheil en sterft een van zijn kinderen. Het verdriet en de rouw wordt ons vooral opgediend vanuit het perspectief van de moeder, een werkelijk fenomenale rol van de ravissante Jessie Buckley. Dit gegeven leidt tot uiterst beeldende en krachtige scenes van een radeloze moeder die haar kind kwijtraakt en de vader zal verwijten dat hij er niet was. De vader wordt al even fenomenaal gespeeld door Paul Mescal. Jessie Buckley is een Ierse zangeres en actrice die ik niet eerder heb kunnen bewonderen. Ik hoop dat ik haar vaker kan zien spelen. Paul Mescal kennen we natuurlijk van Aftersun en All of us strangers. Van Zhao zag ik eerder alleen het fraaie Nomadland. 

Dit Hamnet is een overtuigende film ofschoon hij soms wel op het randje van kitsch balanceert. Ik vermoed dat dat mede komt door de muziek van Max Richter maar er zijn ook wel een paar scenes waarin de emoties er wel heel erg dik op liggen. Dat had van mij wel iets minder gemogen maar dat neemt niet weg dat ik het een prachtige film vond, gedragen door twee geweldige acteurs.