Hoe vaak niet probeerde ik moderne poëzie te lezen om telkens weer vast te stellen dat ik daar niet door kan dringen. De dichters spreken Nederlands maar ik versta hen niet. Ik houd van dichters als Slauerhoff en Jean Pierre Rawie. En Tom van Ewijk. Het punt is: ik houd niet van cryptogrammen. Gisteren bezochten we de voorstelling Instinct van Connie Janssen danst, een co-creatie van Conny Janssen en Patricia van Deutekom. Een gezelschap dat ik vaker bezoek omdat Conny Janssen me iedere keer weet te verrassen. De vorige voorstelling van haar was Framed, die ik bezocht op 22 februari 2023. Prachtige voorstelling.
Voorafgaand aan de voorstelling las ik in de uitgedeelde folder: "We zien de werkende, vechtende mens die zich staande houdt binnen een overdaad aan organisatie en structuren, maar ook de nieuwsgierige, speelse, onderzoekende mens. Gedurende de voorstelling beweegt die zich steeds meer richting een natuurlijke staat van (bewust)zijn en solidariteit".
Gaande het programma bedacht ik me dat ik het in zekere zin een poëtische voorstelling vond en prompt realiseerde ik me dat ik ook in moderne poëzie niet kon doordringen. Ook in deze dansvoorstelling werd ik het verhaal niet gewaar. Maar, en dat is toch opmerkelijk, dat verhinderde me niet enorm van deze voorstelling te genieten. Want de beeldtaal die de choreografen ons voorschotelden was werkelijk prachtig. Zo veel bewegingspatronen die me wisten te verrukken en fascineren. En ik heb mateloze bewondering voor deze prachtige dansers (zeven mannen en vijf vrouwen). Hoe ze in staat zijn om een choreografie van vijf kwartier naadloos en foutloos uit te voeren is mij een raadsel. Geregeld trokken ze sprints diagonaal over het podium om feilloos daar uit te komen waar ze verwacht werden. Het is ook een ongekende fysieke prestatie die de dansers moeten leveren. Maar bovenal moet je in staat zijn te onthouden wanneer welke beweging van je verwacht wordt. Het zal wel een soort automatisme zijn maar ik vind het een onvoorstelbare prestatie van de dansers. Ik zou hopeloos door de mand en uit de toon vallen.
Ook het geluidsbeeld, van Richard van Kruysdijk, was prachtig, dan weer fluisterend, dan weer extatisch, dan weer pulserend of geheimzinnig. Ik kan daar enorm van genieten. Dans en muziek pasten naadloos bij elkaar. De voorstelling eindigde met een pas de deux op een kleine en schaars verlichte plek van het podium. Er gloorde nog hoop. Maar hierover wil ik wel in discussie met de choreografen want de mens van vandaag beweegt zich niet naar maar af van een staat van zijn en solidariteit. Maar hoe dan ook, ik heb enorm genoten van dit Instinct van Conny Janssen danst. En tot mijn vreugde bleek de grote zaal van Musis in Arnhem nagenoeg uitverkocht. En hulde dit keer ook aan het publiek dat het gehoest en gekucht tot een minimum wist te beperken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten