De boerenterroristen gijzelen ons land

 

De boeren zijn weggelopen van het overleg over het Landbouwakkoord. Eerder schreef ik hier al dat dat akkoord er nooit zou komen en helaas is die voorspelling uitgekomen. Ik had het graag bij het verkeerde eind gehad. Dat hele overleg was voor de bühne, de boeren waren van meet af aan niet van plan genoegen te nemen met minder dan inwilliging van al hun eisen. Sjaak van der Tak is weggelopen omdat hij wist dat hij de boeren niet mee zou krijgen in de behaalde resultaten. Van der Tak is een lafbek, hij had nu al zijn gewicht in de schaal moeten leggen om hen ervan te overtuigen in te stemmen. Maar hij vreesde gezichtsverlies als de boeren afstemden wat hij had goedgekeurd.

Terecht stelt de Volkskrant nu dat het kabinet twee keuzes heeft: meer uitstel of meer boerenintimidaties. Wedden dat het kabinet voor uitstel kiest? En ondertussen gaan de boeren maar door met ons land helemaal kapot te maken. Omdat ze zo nodig moeten exporteren naar China. Neemt u van mij aan, de boer is de ergste soort burger die er bestaat. Dit hele schouwspel heeft niets meer met democratie van doen. Hier laat een regering zich in het nauw intimideren. Ik moet hier wel erkennen dat vermoedelijk de meerderheid van de Nederlandse bevolking achter de boeren staat maar dat komt omdat het volk geen belangstelling heeft voor de werkelijkheid, de waarheid en de feiten. Het Nederlandse volk is een achterlijk volk.

Een landbouwakkoord? Gelooft u het zelf?

 

Want dat landbouwakkoord, waarbij alle betrokken partijen tot een gezamenlijk gedragen beleid komen om de stikstofdoelstellingen te realiseren, gaat er natuurlijk nooit komen. Partijen zijn met elkaar aan tafel gaan zitten nadat ze daartoe tamelijk dwingend waren uitgenodigd door de minister. En ze kwamen aan tafel zitten uit pr-overwegingen. Maar u denkt toch niet dat de boeren bereid zouden zijn ook maar iets van hun positie af te staan?

De RABO heeft al aangegeven dat de bank niet bereid is een deel van de leningen aan boeren kwijt te schelden. De banken hebben zich decennialang helemaal suf verdiend aan de boeren en daarmee een zware rol gespeeld in de problemen die daar uiteindelijk uit voortvloeiden. Nu het erop aankomt gezamenlijk met oplossingen te komen voor het blunderbeleid van de laatste zestig jaar geeft de bank gewoon niet thuis.

En wat dacht u van de grootwinkelbedrijven en supermarkten? Die zijn al decennialang enkel bezig met een race to the bottom. Zij hebben er helemaal geen belang bij om de boeren een eerlijker prijs voor hun producten te betalen want dat moet worden doorberekend aan de klant en die loopt bij prijsverhogingen meteen naar de concurrent die het net nog wat goedkoper weet aan te bieden.

En de grote agribedrijven zitten niet eens aan tafel. Van hun overwinsten betalen ze alle boerenacties en jutten ze de boeren op om in verzet te komen. En die sneue boeren trappen er maar wat graag in. Maar een bijdrage leveren aan een oplossing? En dat is wat mij zo woedend maakt: de boeren en hun achterban hebben de jammerlijke keuze gemaakt alle klimaat- en milieuproblemen gewoon te ontkennen. En samen met Louise Fresco, moge de duivel haar halen, zetten ze in op ecomodernisme. Innovatie en techniek moeten oplossingen bieden en als dat niet werkt, jammer dan!

Kortom, dat landbouwakkoordoverleg is van meet af aan gedoemd te mislukken. Er zitten partijen aan tafel die van meet af aan niet van plan waren er samen uit te komen. En de regering heeft die truc van een groots opgezet landbouwakkoordoverleg alleen maar uit de kast getrokken om tijd te winnen. Als de minister faalt, wordt het dan Chefsache? Dan moet Rutte dus aan de bak maar die man heeft totaal geen idee waar het met dit land heen moet. Wat een ellende, wat een jammerlijk geblunder, wat een  treurigheid.

Dankzij Rutte gaan de boeren nu oogsten

 

Al geruime tijd vinden er gesprekken plaats tussen overheid en belangengroeperingen over een breed gedragen landbouwakkoord. Gisteren is een van die belangengroeperingen, Agractie, uit dat overleg gestapt. Wat de boeren minimaal eisen is, zoals Caroline van der Plas het formuleerde: 2030 moet 2035 worden, de Kritische Depositie Waarde moet van tafel en er komen geen gedwongen uitkoopregelingen. Agractie voegde daar een eis aan toe: de thans beschikbare landbouwgrond mag niet worden beperkt qua gebruik of in omvang afnemen.

Ja, we kunnen ons er dood aan ergeren - en persoonlijk doe ik dat ook - maar je kunt Caroline en haar boeren geen ongelijk geven. Ze hebben politieke macht vergaard en je zou wel een uilskuiken zijn als je die macht niet probeert te verzilveren. Maar laten we ons geen illusies maken: als de boeren niet krijgen wat ze willen, gaan ze gewoon weer de weg op met hun intimiderende kapitalen kostende tractoren.

Hoe kon dit gebeuren? Nou, om te beginnen had de overheid bij de allereerste boerenprotesten meteen moeten ingrijpen en boeren die met tractoren de openbare weg op gingen moeten arresteren en hun voertuigen verbeurd moeten laten verklaren. Geweldloze Extinction Rebellion demonstranten werden zelfs voorafgaande aan aangekondigde protestacties gearresteerd. Maar onze politieagenten waren doodsbenauwd voor die hersenloze boerenterroristen en lieten ze lekker hun gang gaan.

De politieke lafheid van Rutte maakte verdere escalatie van het boerengeweld een fluitje van een cent en voor we het wisten was de geest uit de fles en niemand kreeg hem er weer in. En dat stopt niet met deze klaterende verkiezingswinst. Kijk naar het chantagemiddel dat Agractie nu inzet. Niet deelnemen aan die zo belangrijke gesprekken om een gezamenlijk draagvlak te creëren maar gewoon weglopen. Alleen D66 is bereid zich te houden aan de gemaakte afspraken maar staat daarin alleen, een tandeloze tijger. En wie heeft het nog over Remkes?