De Britse psychiater en commentator Theodore Dalrymple schrijft in een artikel in de Wall Street Journal - tevens gepubliceerd in de NRC van 9 juni - over het gegeven dat veel terreurplegers al voor het plegen van hun daden in het vizier van de veiligheidsdiensten bleken op te duiken.
De autoriteiten wachten vervolgens geduldig af tot zij toeslaan, stelt hij vervolgens en noemt dat dan een knuffelbeermaatschappij. Erg gemakkelijk hoor, zo'n typering van de scheiding der machten. Want daar hebben we het hier in essentie over. De autoriteiten zouden doorgaans maar wat graag eerder ingrijpen maar zij hebben zich te houden aan de regels van de rechtsstaat. En dat is terecht.
In de eerste plaats treden allerlei (dwars)verbanden wel vaker pas achteraf aan het licht. Dan vallen puzzelstukjes op hun plek en je vraagt ja dan af waarom je die verbanden niet eerder hebt waargenomen.
In de tweede plaats is het ondoenlijk van alle mensen te doorgronden of zij gewelddadige plannen smeden. Het is ten enen male onmogelijk menselijk gedrag te voorspellen. Veiligheidsdiensten zijn op- en ingericht om verdachten en verdachte ontwikkelingen te signaleren, op de voet te volgen en waar mogelijk te verijdelen.
In de derde plaats is het onwenselijk en ondoenlijk complete denominaties de toegang tot Westerse samenlevingen te ontzeggen, ook al zijn er overal wel politieke partijen te vinden die voor moslimweigering maar wat graag een uitzondering zouden willen maken. Toen het religieus geweld van Ierse bodem in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw geregeld genadeloos toesloeg kwam niemand op het idee alle Ieren uit Engeland te verwijderen.
Dalrymple zou dat dus het liefste wel doen, net als Theresa May en Donald Trump. Hun motto luidt: als de democratie bedreigd wordt, schaffen we die democratie maar af. En met hun pleidooi om de scheiding der machten op te heffen zijn ze nadrukkelijk op weg om de democratie om zeep te helpen.
Kijk eens naar alle statistieken over doodsoorzaken wereldwijd en je ziet dat terreur als doodsoorzaak ver onderaan die statistieken figureert. Dat maakt die terreur niet minder afschuwelijk of minder verwerpelijk maar we moeten alles wel in de juiste proporties blijven zien.
Theodore Dalrymple bezondigt zich aan grove versimpeling van een complexe werkelijkheid en toont vervolgens aan weinig behoefte aan democratie te hebben. Dat moet hij allemaal zelf weten maar wij moeten wel oppassen dat ons de democratie niet sluipenderwijs ontfutseld wordt door drogredenaties zoals die van deze Britse psychiater.
