Een herwaardering voor de schandpaal?

 

Je kunt de krant niet openslaan en je teevee niet aanzetten of je verneemt van het zoveelste geval van grensoverschrijdend gedrag. Vanochtend de beoogd partijvoorzitter van het NSC van Omtzigt en gisteravond zag ik een uitzending van Pointer over het Conservatorium in Amsterdam. En dat waren dan incident 3.485 en 3.486. We weten allemaal dat de man achter zijn pik aan loopt maar voor veel mannen zijn vrouwen nooit verder geëvolueerd dan een een seksobject waarop de man schaamteloos zijn seksuele lusten bot kan vieren.

In werkelijkheid gaat het om sneue en zielige neuroten die thuis niet aan hun seksuele trekken komen en het niet aandurven seksuele diensten op de markt in te kopen. Ze vinden dat te duur of zijn bang om betrapt te worden, god mag het weten. Maar dan wel jarenlang seksuele berichtje sturen naar van jou afhankelijke studentes. Ze wanen zich kennelijk onaantastbaar en ze hebben nog gelijk ook. De vorige directie van het conservatorium trad eenvoudigweg niet op.

Ik ben geen Gutmensch die nooit fouten maakt maar aan grensoverschrijdend gedrag heb ik me nooit schuldig gemaakt. Dat is een levenshouding die mij totaal geen moeite kost, vanzelfsprekend lijkt. Waarom dan toch menen zoveel mannen dat vrouwen zitten te wachten op hun seksueel getinte boodschappen of, erger nog, dickpicks. Wat voor perverse geesten zijn dat dan? Misschien is er ooit onderzoek naar gedaan maar ik meen toch dat mannen die zich hieraan schuldig maken vooral diep gefrustreerde zielepoten zijn.

Vanochtend hoorde ik op de radio een journalist van Pointer spreken over "mannen die bewust of onbewust grensoverschrijdend gedrag vertonen", maar dat is onzin. Een man die seksueel grensoverschrijdend gedrag vertoont, doet dat bewust, zoals ook iedere man zich er heel goed van bewust is of hij tegenover de door hem belaagde vrouwen een machtspositie inneemt of niet. Het lijkt een onuitroeibaar fenomeen en dat komt vooral doordat we nog veel te weinig echt optreden tegen dit misselijkmakende gedrag. De dader wordt om privacyredenen nogal eens ontzien. Die schandpaal was zo slecht nog niet!

Het zenuwtrekje van Sigrid Kaag en Wilders durft niet

 

Ik heb nog wat inhaalwerk te verrichten: het Nieuwsuur interview tussen Marielle Tweebeeke en D66 voorvrouw Sigrid Kaag. Laat ik vooropstellen dat ik Sigrid Kaag voor een integere en deskundige vrouw houdt. Zou ze lijsttrekker van mijn partij zijn, ik zou er geen moeite mee hebben. Maar het lukt haar niet mij over te halen op D66 te stemmen terwijl iemand als Rob Jetten dat best had kunnen lukken. 

Deze Nieuwsuur interviews zijn nu al een doorslaand succes. Nergens worden politici zo beschaafd zo kritisch bevraagd. Niet de branie en brutaliteit van Geen Stijl of Powned, dat is aan mij in het geheel niet besteed. Maar kalm en goed onderbouwd, doorspekt met cijfers en statistieken en vooral door uitstekende journalistiek, worden politici geïnterviewd en krijgen ze geen enkele kans zich te verbergen achter platitudes en wollige veelpraterij. Geen wonder dat Geert Wilders zich terugtrok toen hem duidelijk werd dat hij door Tweebeeke zou worden ondervraagd. Wat had ik dat graag gezien maar helaas, hij durft niet!

Kaag kreeg om te beginnen van Arjen Noorlander te horen dat er van de vier echte D66 thema's niet veel of eigenlijk niks terecht was gekomen: het raadgevend referendum is definitief gesneuveld, nota bene tijdens het ministerschap van een D66-ster; het hoger onderwijs is er nog even beroerd aan toe als vier jaar geleden, ook hier zat een D66-ster als minister; wat te denken van de integratieagenda in Nederland waarvan D66 minister Koolmees zelf toegaf dat hij daar meer had moeten laten zien; en tot slot de medisch-ethische kwesties die voor een belangrijk deel werden lamgelegd door het regeringsakkoord met onder meer de CU.

Kaag bleef weliswaar overeind maar nam wel geregeld haar toevlucht tot vage woorden. Op twee thema's werd ze nadrukkelijker doorgezaagd: de me too affaire, waarvan het eindrapport toch duidelijk had laten zien dat er structureel problemen op dit vlak zijn bij D66 en vooral de steun van dit kabinet inclusief minister Kaag voor tal van (foute) rebellengroepen in het Syrische pandemonium.

Met name deze laatste discussie werd moeizaam voor Kaag die meerdere keren antwoordde met "toen was ik nog geen partijleider" of "toen was ik nog maar net partijleider". Ja, zal best maar ze was al vier jaar minister en van iemand die Arabisch spreekt en het Midden-Oosten op haar duimpje kent, had je beter mogen verwachten. En vooral meer transparantie en helderheid. Wat heel subtiel opviel: telkens als Kaag in de knel dreigde te raken, zag je een heel klein zenuwticje bij haar oog. Dat kleine ticje zei meer dan al haar woorden.