Dune 2

 

Het beeld is groter dan groot, het geluid is harder dan hard, de film was duurder dan duur maar wat een spektakel. Dune 1 had ik natuurlijk ook bekeken, met mijn kleinkinderen, dus logisch dat we ook dit vervolg gingen zien. En om maar meteen helder te zijn: de film eindigde met een geweldige cliffhanger, dus deel 3 is ook onderweg maar dat zal nog wel even duren. Deel 2 werd geregisseerd door Dennis Villeneuve.

Het verhaal van Dune is eigenlijk heel simpel: de strijd tussen goed en kwaad en goed wint altijd. Dat is zo bij James Bond, dat is zo bij Star Wars en dat is ook zo bij Dune. En voor de acteerprestaties ga je ook niet naar dit soort films want op dat vlak valt er weinig te genieten. Ofschoon we in deze film wel Charlotte Rampling, Christopher Walken en Javier Bardem tegenkwamen.

Ik dacht dat Dune 2 een dure film was (hij kostte maar liefst 190 miljoen dollar) maar dat is nog maar een schijntje vergeleken bij Avatar die in 2022 400 miljoen dollar kostte. En Pirates of the Carribean kostten 300 respectievelijk 378 miljoen dollar. Onwaarschijnlijke bedragen. Maar Dune 2 bracht in het eerste weekend al 178 miljoen dollar op. Het probleem zit hem simpelweg in de voorfinanciering en het geloof dat de investeerders in het eindproduct hebben. 

Dit soort films gaat nergens over, het is puur vermaak. Maar dan wel vermaak met een hoofdletter. De techniek is werkelijk verbluffend. Uiteraard wordt er veel gewerkt met digitale technieken. Het zou fantastisch zijn eens een tijdje op zo'n set mee te kunnen lopen om te zie hoe zo'n film gebouwd en geproduceerd wordt. Want wat je uiteindelijk te zien krijgt is werkelijk onvoorstelbaar. Je valt van de ene verbazing in de andere. Het lijkt The Golden Bough van James Frazer wel, een eindeloze aaneenschakeling van mythische en magische verschijnselen, die in onze wereld volstrekt onmogelijk zijn. Wie daar niet tegen kan blijve beter thuis. 

Wie wel gaat en zich er voor open stelt krijgt iets fantastisch' te zien. Het ene technische hoogstandje na het andere. Alleen al de vormgeving, de verbeelding en de dreiging van de beruchte zandwormen die zich met tomeloze snelheden door de woestijn verplaatsen is werkelijk verbluffend en ijzingwekkend. En natuurlijk ontbreken ook de gevechten met mes en zwaard niet en wordt er weer veel fascinerend materieel verwoest en weggebombardeerd. Als de film na bijna drie uur is afgelopen sta je gewoon naar adem te happen. U begrijpt het al: ik heb genoten, mijn kleinzoon ook. En o ja, ook de muziek vond ik geweldig, een orachtige score van Hans Zimmer!

Cause We’ve Ended as Lovers

 

Panbanisha asking for game

Julian Sartorius & ET|ET - RLLRLRLLRRLRLRLRLLRLRLR

Inti Figgis-Vizueta - To give you form and breath (2019) 4K

Bernie Krause: The voice of the natural world

Onze agrarische export blijft maar stijgen

 

En weer is de export van de Nederlandse agrarische sector gegroeid. Bedroeg die in 2016 nog 80 miljard, vorig jaar is de export gestegen naar 124 miljard. En het gaat daarbij vooral om producten die het milieu het meest belasten: eieren, zuivel, sierteelt en vlees. Aldus de Volkskrant die zich baseert op gegevens van het CBS.

De boer wil ons graag doen geloven dat wij geen eten meer krijgen als zij teveel dwars worden gezeten door klimaatregels maar deze cijfers zijn natuurlijk helder. Ik herhaal het nog maar eens: die boeren worden schatrijk aan lucratieve export maar de milieuschade deponeren de boeren op het bordje van de Nederlandse burger.

Blackbird blackbird blackberry

 

De Georgische cineaste Elene Naveriani maakte de film Blackbird Blackbird Blackberry. Het is een rustige en langzame film waarin de tijd wordt genomen om het verhaal te vertellen. Het is het eigenzinnige verhaal van de 48-jarige vrouw Etero, wier moeder vlak na haar geboorte overleed. Zij woont en werkt alleen, ze drijft een winkeltje in huishoudelijke artikelen. Etero is gewend aan haar leven alleen, een leefwijze die ze is gaan koesteren. Ze heeft niet veel op met haar eindeloos roddelende vriendinnen en trekt zich überhaupt weinig van haar omgeving aan. Dan wordt ze plotseling verliefd op een van haar leveranciers, een romance die uiterst liefdevol en kwetsbaar wordt verfilmd. Maar dan wordt Etero geconfronteerd met nieuwe werkelijkheden in haar leven...

De hoofdrol wordt gespeeld door Eka Chavleishvili, een werkelijk schitterende vertolking. Zij deed me sterk denken aan Charley Toorop, alsof ze zo uit een van haar schilderijen was weggelopen. Deze film is een prachtige karakterstudie geworden, het soort films waar ik nooit genoeg van krijg. Als de titel dan toch vertaald moest worden, dan had ik Merel Merel Blauwe Bes een veel betere gevonden. Een werkelijk heerlijke film, die u beslist moet gaan zien.

 

Songs of Earth

 

De Noorse cineaste Margreth Olin maakte een film, geproduceerd door Liv Ullman en Wim Wenders, over haar geboortegrond, Oldedalen in Vestland. Zij volgde haar vader op zijn wandelingen in de vier seizoenen. Er wordt niet veel gesproken in de film, af en toe wordt een oud liedje gezongen. We zien werkelijk fenomenale natuur doorheen de seizoenen met de gletsjers als begin- en eindpunt. Zij het dat die gletsjers ieder jaar af blijven nemen en zich duidelijk terugtrekken.

Zoals gezegd, de filmbeelden zijn betoverend mooi, er werden helikopters ingezet en ongetwijfeld werd er ook van drones gebruik gemaakt. Het Noorse landschap is, zeker in herfst en winter, vooral ongenaakbaar. Maar altoos indrukwekkend. Veel wild kregen we niet te zien, wat roofvogels en uilen en hermelijntjes.

De film duurt anderhalf uur en ik heb er geboeid naar zitten kijken. Toch stelde de film enigszins teleur. De cineaste noteert op haar eigen website: "The level of detail in Olin’s lyrical and visionary poem to her homeland is almost beyond anything seen on the big screen. And that is most definitely where ‘Songs of Earth’ should be experienced." Maar we krijgen in haar film alleen haar wandelende vader te zien, de moeder figureert in twee of drie korte scenetjes. Soms spreekt de vader enkele woorden en vertelt hij van vroeger. Maar een diepere spirituele laag werd voor mijn gevoel niet aangeboord.

De cineaste zelf kregen we niet in beeld en je had ook niet het gevoel dat zij echt in gesprek was met haar vader. Het leven in de natuur, in die overweldigende natuur, had voor mijn gevoel niet tot bijzondere inzichten geleid, laat staan tot wijsheden waar je op kunt kauwen, over na kunt denken. Een boeiende film kortom van prachtige natuur, niet meer maar zeker ook niet minder.