Hebzucht is iets van alle mensen

Op 21 november vorig jaar plaatste ik een bericht waarin ik melding maakte van de opkomst van Fillon die wellicht in staat zou zijn te voorkomen dat Marine Le Pen de volgende president wordt. Inmiddels is Fillon echter ontmaskerd als een eersteklas graaier. Wat me nog het meest verbijstert is dat zulke politici kennelijk denken dat ze zich hun gedrag probleemloos kunnen veroorloven, dat ze zich geen seconde af lijken te vragen of dat gedrag ethisch te verantwoorden is. The rise and fall of Francois Fillon maakt de weg vrij voor Le Pen, tenzij een onafhankelijke kandidaat dat weet te voorkomen.

Marine Le Pen belazert de kluit al evenzeer, uitgerekend het door haar zo verfoeide Europees Parlement heeft ze voor bijna driehonderd duizend euro bestolen en bedrogen. Ze is in meer dan één opzicht in de leer geweest bij Farage. Maar op de een of andere manier lijkt Le Pen daar electoraal niet onder te lijden en dat is even merkwaardig als onterecht. Zij is geen haar beter dan de door haar zo verfoeide elite.

Denk nu niet dat dit soort gedrag typerend voor politici is. Christine Hohmann-Dennhardt heeft precies één jaar voor Volkswagen gewerkt als directeur ethiek. Ze moest de claims uit de VS afwikkelen. Op een of andere manier is de samenwerking beide partijen niet goed bevallen en dus vertrekt de directeur ethiek. Kan gebeuren, maar nu komt het: ze krijgt 12 miljoen euro mee. Staat in mijn contract, zegt Christine. Christine was, ik zeg het nog maar eens, directeur ethiek. Snapt u het nog?

Hoopgevende signalen uit Europa?

Angela Merkel gaat voor een vierde termijn. Ik had nooit kunnen denken dat ik als Nederlander nog eens blij zou zijn om zo'n bericht. Dat ik me druk zou maken om wat er in het buitenland gebeurt. Dat ik blij zou zijn met een politica van een club waar ik nooit op zou stemmen. Maar wie deze kolommen vaker bezoekt weet dat ik een bewonderaar van Merkel ben. En het siert haar dat ze in het strijdperk treedt tegen Frau Petry.

Want dat gaat de tweestrijd worden in het Duitsland van 2017. En Merkel heeft goed om zich heen gekeken en vastgesteld dat er bij de SPD geen geloofwaardig alternatief is te vinden, zeker nu de SPD leider genoemd wordt als de nieuwe Duitse president. En binnen  de CDU/CSU loopt er al helemaal niemand warm die kans zou maken bij de komende verkiezingen. Merkel neemt dus haar verantwoordelijkheid. Zou ze dat niet doen, dan zou ze daarmee als het ware de rode loper uitleggen voor Frau Petry en dat kan en mag ze niet laten gebeuren.

Dat wordt dus een razend interessante verkiezingsstrijd waarbij de Duitse kiezer het voor het zeggen heeft: gaan we voort op de ingeslagen weg met een kanselier die internationaal gezien een buitengewoon capabele regeringsleider is gebleken en stabiliteit met zich meebrengt of maken we een flinke ruk naar rechts en durven we het aan de positie van bondskanselier in handen te leggen van een vrouw die nauwelijks politieke ervaring heeft, internationaal nog geen enkele stap heeft gezet en bij wie het woord 'verbinding' niet in haar vocabulaire voorkomt.

Ondertussen zien we ook in Frankrijk hoopgevende ontwikkelingen. Sarkozy verdwijnt voorgoed van het toneel en ook daar ben ik blij om. De rijzende ster in Frankrijk is Francois Fillon, ex-premier die naar verluidt enerzijds wat stijfjes is maar anderzijds - en dat is een groot goed - wel over zelfspot beschikt. Hij zou met succes de strijd tegen Marine Le Pen op moeten kunnen nemen. Ook Fillon is een rechtse politicus maar geen hardliner zoals Sarkozy.

Als Frankrijk en Duitsland erin slagen de populistische partijen buiten de regering te houden is dat zeer beslist goed nieuws. Niet omdat daardoor het bestaande beleid kan worden voortgezet. Wie niet ziet dat er heel erg veel moet veranderen in de hedendaagse politiek is ziende blind. Maar geef de teugels in vredesnaam niet aan rechts-populistische partijen. Daar komt alleen gedonder van.