Paul Frissen is old school

 

Ook Paul Frissen trekt ten strijde tegen de pers en schrijft in de NRC een miezerig artikel met nog miezeriger commentaar op de NRC. Onderwerp van gesprek? Het rapport Engelen bestaan niet van de commissie die de bestuurscultuur in Limburg onderzocht. Onder leiding van Arno Visser, u weet wel die minkukel van de Rekenkamer. En Paul Frissen was lid van die commissie.

Dat rapport is inmiddels volledig afgekraakt door met name bestuurskundigen, behalve door Paul Frissen natuurlijk,die is ook bestuurskundige. Frissen beschuldigt de krant van moralisering. De NRC doet er verder niet moeilijk over, Paul Frissen mag zijn badinerende opmerkingen gewoon plaatsen. Zonder verder commentaar van de krant. Zo hoort dat.

En ondertussen schuiven Arno Visser en Paul Frissen het cliëntelisme en de vriendjespolitiek die schering en inslag zijn in de Limburgse politiek alsmede het feit dat vooral het CDA daar nu al decennia lang een leidende en sturende rol in speelt gewoon onder het tafelkleed. Had Frissen de onderzoeksjournalistiek van de NRC gewaardeerd en die stukken nauwgezet gelezen, dan had hij geweten dat er daar bepaald geen sprake was van trial by media. Nu blijft hij maar volharden in die zeer onterechte framing. Hetgeen mij tot de slotsom brengt dat Paul Frissen een non-valeur is, en heel erg old school. Laat de man maar gauw met pensioen gaan en verder zijn mond houden.

Ik sta niet alleen

 

Meerdere keren uitte ik mijn ongenoegen over het rapport van Arno Visser (hij schreef het rapport samen met Paul Frissen en Kitty Nooij) over de Limburgse bestuurscultuur. In de NRC van 9 februari een uitgebreid commentaar van Klaartje Peters op datzelfde rapport. Peters is bijzonder hoogleraar lokaal en regionaal bestuur aan de Universiteit van Maastricht. 

Peters stoort zich aan de opvatting van de onderzoekscommissie dat het in Limburg niet erger is dan in andere provincies. Zij merkt op dat de commissie helemaal niet was gevraagd een vergelijkend onderzoek te doen, dat er geen enkele bewijsvorming voor de mening van de commissie wordt aangedragen en tot slot dat het feit dat het elders even slecht zou zijn, geen argument is om soortgelijke verwijten aan het adres van Limburg dan maar terzijde te schuiven.

Peters laat geen spaan heel van het rapport van Visser c.s. en en passant stoort zij zich terecht aan de vergoelijkende titel daarvan: Engelen bestaan niet. En ook Peters stoort het in extreem hoge mate dat de commissie een frontale aanval op de pers opent. Zij sluit haar artikel af met de volgende woorden: "Het is ergerniswekkend en triest dat een onderzoek dat had moeten bijdragen aan een eerlijk beeld van de bestuurscultuur in Limburg, om onbegrijpelijke redenen wordt gebruikt om de problemen onder het kleed te vegen. Opgeruimd staat netjes. In Limburg kan iedereen weer rustig gaan slapen".