Onze man bij de Taliban

 

U zag natuurlijk ook die meer dan voortreffelijke documentaires van Thomas Erdbrink over het Afghanistan sinds het overhaaste vertrek van de Amerikanen. De Taliban hebben het verdoemde land regelrecht de Middeleeuwen in gekatapulteerd. De beelden die Erdbrink liet zien, de verhalen die hij vertelde, de interviews die hij afnam, ze waren ten hemel schreiend. Vooral de gesprekken met een voormalig rechter en een presentatrice van een nieuwsbulletin waren indringend en zeer emotioneel.

Na deze vier indrukwekkende afleveringen zakt de moed je echter definitief in de schoenen. Niets wijst erop dat er binnen Afghanistan zelf emancipatoire bewegingen kunnen ontstaan die het op kunnen nemen tegen de Taliban. Hun greep op de samenleving is totaal en volledig en in hun geweldsideologie, de sharia, zijn ze meedogenloos. Het centrale brein van deze moslims is buiten werking gesteld, het zijn stuk voor stuk eencelligen die eigener beweging nimmer afstand zullen doen van de privileges die ze als man genieten. Wee, de boreling die als meisje ter wereld komt.

De Russen en de Amerikanen hebben ervaren dat je dit land van buitenaf niets kunt opleggen, niet kunt veroveren, niet kunt emanciperen (niet dat de Russen dat ooit probeerden, die hadden heel andere motieven) Ik vermoed toch dat eerst de moslimextremisten van Iran, zeg maar het Khamenei-regiem,  opgeruimd moeten worden. Wellicht dat er dan voor Afghanistan hoop zou kunnen gloren. Wat een wrede boodschap aan de vrouwen van Afghanistan!

De Neanderthaler kende meer beschaving dan de Taliban

 

Weet u nog hoe de internationale gemeenschap, onze Sigrid Kaag voorop, niet in de gaten had hoe snel de Taliban jn Afghanistan oprukten? En dat die invasie van Kabul in 2021, die u en ik allang aan zagen komen maar waar de internationale politieke elite absoluut niet op voorbereid was, prompt leidde tot taferelen op het vliegveld van Kabul die weer sterk deden denken aan de vernederende en chaotische vlucht van de Amerikanen op het vliegveld van Saigon, midden jaren zeventig van de vorige eeuw? Nog maar enkele maanden geleden hoorde ik heel wat zegslieden verklaren dat de Taliban geleerd hadden van eerdere fouten en zich nu niet meer zo zouden misdragen als in hun eerdere machtsperiodes.

Niets is minder waar. De Taliban laten zich zien voor wat ze echt zijn: fossiele godsdienstfanaten, ultraorthodoxe moslims die niets van de moderniteit moeten hebben en regeren op basis van terreur en geweld. Meisjes mogen niet meer naar school, jonge vrouwen worden nu van de universiteiten verwijderd, vrouwen mogen niet meer zonder sluier en zonder man de straat op. De sharia wordt weer ingevoerd, de eerste openbare verminkingen en executies hebben alweer plaatsgevonden. Hoe gaat zoiets? Worden burgers gedwongen zich naar een stadion te begeven om een openbare executie bij te wonen of vinden die Afghanen het allemaal wel prachtig?

Toen destijds in 1979 de Russen uit Afghanistan vertrokken was ik van mening dat niemand zich meer om dat land zou moeten bekommeren. Letterlijk formuleerde ik dat als volgt: zet er maar een hek om heen en we komen nog wel een keer kijken als die stammen er onderling uit zijn. We zullen het nooit weten maar ik ben ervan overtuigd dat die aanpak veel sneller, veel goedkoper, met heel wat minder verlies van levens tot resultaat zou hebben geleid. 

 

Maar zo werkt de internationale politiek natuurlijk niet. De Chinezen of de Pakistani zouden zich heel snel meester hebben gemaakt van dat verdoemde land. Zoals Maxima terecht over ons beweerde, zo geldt ook voor de Afghanen: dé Afghaan bestaat niet. En precies daar treft u de oorzaak van de ellende van dit land aan. De Egyptische plagen zijn niets vergeleken bij de rampspoed die telkens in golven over dit land trekt. Maar het zijn die volstrekt achterlijke stammen, die nooit zijn meegekomen in de moderne tijd die al die ellende over zich afroepen, net zoals de Russen zich neerleggen bij een tsaar, Stalin, Brezjnev en Poetin. Van de verlichte tussenpausen Gorbatsjov en Jeltsin moesten ze niets hebben. Ach beklagenswaardige Rus, ach beklagenswaardige Afghaan.

Afghanistan: het morele failliet van Nederland

 

In 1979 bezetten de Russen Afghanistan en verspilden er veel bloed en levens, van Afghanen en Russen. Tien jaar later volgde de smadelijke terugtocht van de Russische troepen. De oorlog zorgde voor vijf miljoen vluchtelingen naar Pakistan en Iran. Naar schatting kwamen 1,5 miljoen tot 2 miljoen mensen om het leven – waarvan 90% burgers. Hierna brak er een burgeroorlog uit en in 1996 kwam de Taliban aan de macht. Na 9/11 besloten de Amerikanen orde op zaken te stellen in dit verdoemde land. Juist deze dagen trekken de meeste buitenlandse troepen zich uit Afghanistan terug.

Ik ben bepaald geen kenner van de lokale verhoudingen in Afghanistan en weet niet beter of het land bestaat voornamelijk een een verzameling stammen die zich van geen enkel centraal gezag iets aan wensen te trekken. Een centrale Afghaanse regering die niet  gebaseerd is op een duidelijke ideologie heeft dan ook geen schijn van kans in dit land. Als wij menen dat de Afghanen onze steun in de strijd tegen de Taliban verdienen, moeten we wel heel helder zijn over wie we dan eigenlijk steunen.

De Taliban zijn niet meer te stuiten en zijn inmiddels door China verheven tot niet te veronachtzamen partij. Het is een kwestie van tijd tot Afghanistan volledig wordt gecontroleerd door de Taliban. Dan doen de Middeleeuwen definitief hun herintrede. Ik persoonlijk ben van mening dat geen enkele buitenlandse bemoeienis met Afghanistan kans van slagen heeft. Ook een VN vredesmacht zal er wegzinken in een eindeloos moeras. Tragisch voor de burgers van dat land maar ook zij zijn leden van een verzameling van stammen en hun telkens wisselende loyaliteiten zijn de echte veroorzakers van alle ellende.

En dan hebben we ook nog een Nederlandse overheid die zich in deze kwestie ronduit misdadig opstelt. De Afghaanse autoriteiten hebben verzocht gedurende een periode van 3 maanden geen uitgeprocedeerde asielzoekers terug te sturen naar Afghanistan. Hun veiligheid kan niet worden gegarandeerd. Maar mevrouw Broekers-Knol wil het terugkeerverdrag met Afghanistan onverkort handhaven. Het lot van die ongelukkige asielzoekers kan mevrouw Broekers-Knol geen zier schelen en ons parlement laat deze demissionaire minister gewoon haar gang gaan. Diezelfde mevrouw Broekers-Knol doet geen enkele poging de Afghaanse tolken die Nederlandse troepen destijds hebben ondersteund en geholpen, een veilige thuishaven te bieden. Ondanks dat ook mevrouw Broekers-Knol weet dat deze tolken, eenmaal in de handen van de Taliban gevallen, geen lang leven meer beschoren is.

Wij moeten ons diep schamen dat we toestaan dat onze regering zich zo misdraagt en zich schuldig maakt aan immoreel handelen of nalaten van handelen.