Als je asielzoekers in staat stelt gedurende hun procedure te werken levert dat de Nederlandse staat geld op. En veel ook. Mij leek dat altijd een no brainer. Maar in ons land meende de dominee dat het beter was als asielzoekers zich stierlijk gingen vervelen. Misschien gingen die mensen dan wel vervelende dingen doen en konden we ze op andere gronden dan gebruikelijk weer over de grens zetten. Of misschien werd die verveling zo erg dat ze uit zichzelf wel opdonderden.
Waarom heeft het eigenlijk zo lang geduurd voordat een economisch onderzoeksbureau eens mocht uitzoeken wat werkende asielzoekers ons zouden kunnen opleveren. Nou, in tien jaar tijd kan het zomaar om twee miljard euro gaan. Vooral in de vorm van loonbelasting natuurlijk maar verdienende asielzoekers gaan ook meer uitgeven, dus het zal ook btw opleveren. Ook zullen de bijstandskosten aanzienlijk dalen. Maar misschien wel de grootste winst ontstaat doordat werkende asielzoekers veel gemakkelijker en sneller integreren. Dat is pas echte winst.
Gek he? Dat we daar zo maar achter zijn gekomen. Gaan we het nu ook mogelijk maken dat asielzoekers gewoon kunnen werken? Maar hebben wij met een rechtsradikaal kabinet voor de deur nog wel dominees in ons land die zo'n verlicht idee nog willen ondersteunen en bepleiten?
Ik heb hier wel vaker de loftrompet over VN-chef Josep Borrell gestoken en opnieuw is er aanleiding om hem weer eens onder uw aandacht te brengen. Hij verklaarde over Gaza: "Voor de oorlog was Gaza de grootste openlucht gevangenis. Nu is het een openlucht begraafplaats. Een begraafplaats voor tienduizenden mensen en ook een begraafplaats voor de belangrijkste principes van humanitair rechts."
Wilde Biden zich zijn woorden maar eigen maken want alles wijst erop dat de weigering van Biden om definitief afstand te nemen van Israël hem de verlenging van zijn presidentschap gaat kosten. Ik zou de strategen van de democraten wel eens willen horen in het overleg met Biden. Het lijkt een no brainer maar om de een of andere reden wil Biden maar geen klare taal spreken.
We lezen vandaag de Volkskrant en verheugen en verbazen ons. Ik verdenk het Verenigd Koninkrijk er al heel lang van dat de Britten behoorlijk xenofoob zijn. Maar als je kijkt naar de personen die daar nu het hoogste ambt bekleden moet ik mijn hypothese wegzetten als onzinnig onderbuikgevoel.
Nu Wales de Zambiaans-Britse
Vaughan Gething tot Eerste Minister heeft gekozen, zijn alle leiders van
Groot-Brittannië kinderen van het Britse Gemenebest.
In Downing Street
is Rishi Sunak de baas, zoon van Indiase immigranten.
De Schotse Eerste
Minister is sinds een jaar Humza Yousaf, een telg van de Pakistaanse
diaspora.
En
dat niet alleen. In Londen is Sadiq Khan, zoon van Pakistaanse
immigranten, al acht jaar burgemeester,
en de Britse minister van
Binnenlandse Zaken James Cleverly heeft wortels in Sierra Leone.
Voorts
is Leo Varadkar, de premier van Ierland, zoon van een Indiase vader en
een Ierse moeder.
Noord-Ierland heeft als enige een witte leider, maar
wel een bijzondere: Michelle O’Neill is de eerste katholiek die deze
functie bekleedt. Twintig jaar geleden was deze samenstelling vrijwel
ondenkbaar.
Rare jongens, die Engelsen. Dat mag zo zijn maar dit rijtje maakt, hoe je het ook wendt of keert en hoe je deze mensen ook waardeert, behoorlijk indruk. Gidsland Nederland blijft daar ver bij achter.
Gisteren hadden we de gelegenheid Triumph des Willens in de bioscoop te bekijken. Tot dan had ik me tevreden moeten stellen met korte clips uit de film. Achteraf kan ik zeggen dat ik daarmee tevreden had kunnen zijn. In haar autobiografie verhaalt Riefenstahl hoe ze met Hitler persoonlijk moest onderhandelen om haar zin te krijgen. Ze spreekt hem voortdurend aan met 'Mein Füher'. En ze kreeg haar zin, carte blanche en een onuitputtelijk budget. In deze film portretteert ze de partijbijeenkomst van de NSDAP in Nürnberg in 1934. Riefenstahl schrijft dat ze maandenlang bezig is geweest met de eindmontage, tot op de dag van vertoning zou ze eraan gewerkt hebben. Ze geeft ook hoog op van haar eigen kwaliteiten als documentairemaakster. Dat alles in aanmerking nemend is het opmerkelijk dat het eindresultaat zo bitter tegenviel.
Het begint al met de openingsbeelden. Die zijn er niet, we zien slechts zwart en dat duurt verdomde lang. We horen schetterige marsmuziek en dan verschijnt de titel in beeld. Het tweede beeld vertelt ons dat de film werd vervaardigd in opdracht van der Führer Adolf Hitler. En dan bevinden we ons plots in het vliegtuig dat Hitler naar Nünberg brengt, hij komt als een Messias uit de hemel neergedaald om de Duitse ziel te redden. Die marsmuziek klinkt gedurende de gehele film, de irritatiegrens wordt geregeld overschreden. Een heel groot gedeelte van de film bestaat uit eindeloze beelden van een eindeloze parade van gevechtseenheden, compleet met vaandels, vlaggen en ... marsmuziek. Er kwam werkelijk geen einde aan, weer een korps, nog een bataljon en nog tien keer dezelfde beelden, het werd ronduit ergerlijk.
Mij vielen drie dingen op. De beelden van Hitler in close up. Je zag hoe hij de mensen doordringend aankeek en hij leek daarmee respect af te dwingen. De mensen die hij de hand schudde moeten het gevoel hebben gehad dat der Führer persoonlijke aandacht voor hen had. Hitler bezat zeker een charisma en mij viel vooral op dat de blik in zijn ogen vaak genoeg bepaald niet onsympathiek was. Zijn charisma was onomstreden en overduidelijk. Als hij sprak of moet ik zeggen schreeuwde, overtuigde hij zijn gehoor. Door zijn presentatie, niet door de inhoud van zijn woorden. Hij praatte soms ronduit nonsens.
Een tweede facet wat mij opviel was de geluidstechniek. In een immens stadion waar meer dan honderdduizend mensen aanwezig waren, stond Hitler minstens anderhalve meter verwijderd van twee, hooguit drie microfoons. En daarmee bereikte hij kennelijk het gehele stadion. We hebben het hier over 1934! En het derde element dat mij opviel was de niet zichtbare regie. Deze documentaire zou heel wat interessanter zijn geweest als Riefenstahl had laten zien hoe deze werkelijk vlekkeloos verlopen massamanifestaties werden geoefend en geregisseerd. Ik geef het je te doen, tienduizenden mensen, ook al lopen ze in gelid, door de straten van een grote stad te laten marcheren of een niet al te logisch parcours in een stadion te laten aflopen. Dat was fantastisch om te zien.
Het waanzinnig enthousiasme van de mensen kenden we natuurlijk al, die beelden hebben we al zo verschrikkelijk vaak gezien en het fascineert telkens weer. Maar het toonde ook meteen de enorme zwakte van deze documentaire. Riefenstahl filmde een hagiografie van Hitler. Kritiekloos. En in die zin was dit precies wat het was: een propagandafilm. We zagen nog Göring, Goebbels, Hess, Frank en Himmler maar zij waren gedegradeerd tot slippendragers. En meer zijn ze ook nooit geweest natuurlijk. Wel slippendragers met veel te veel macht waar ze gretig misbruik zouden maken jun de jaren die nog volgden. In een nooit uitgezonden interview zou Riefenstahl later verklaard hebben dat het haar speet Hitler ooit ontmoet te hebben en zei ze spijt te hebben van Triumph des Willens. Dat laatste kan ik me zeer wel voorstellen.
Na de oorlog zou Riefenstahl worden aangemerkt als Mitlaufer waardoor het werken als cineaste een stuk moeilijker werd. In gradatie van zwaarte kon je na de oorlog beschuldigd worden als Hauptschuldige, Belastete, Mitlaufer en Entlastete. Zij stierf op 101-jarige leeftijd.
Een jongen van 12 jaar bindt een stukje vuurwerk aan een stok, steekt het aan en loopt ermee over straat. Niks bijzonders. Behalve dan dat deze jongen in Oost-Jeruzalem woonde. Hij werd prompt neergeknald door een joodse politieman. Minister Ben Gvir noemde de politieman een held en de 12-jarige jongen een terrorist.
Kan je nog erger overkomen? Ja hoor, in Israël kan dat. De autoriteiten maakten directe teraardebestelling onmogelijk omdat men 'nog onderzoek moest doen'. De vader kon het lichaam van zijn zoontje pas 's nachts om 12:00 uur ophalen bij een controlepost; hij mocht maximaal 3 personen meenemen. Het lichaam van zijn zoontje mocht niet naar huis worden vervoerd en moest meteen begraven worden. Er werden door de autoriteiten niet meer dan 50 mensen bij de begrafenis toegelaten.
Er is niets menselijks meer aan de Israëlische samenleving. Ben Gvir is een monsterlijke onmens, types van zijn soort duiden we gemeenlijk aan als ongedierte. Wat is er toch in mensen gevaren? De houding van steeds meer Israëliërs tegenover Palestijnen is geen andere dan die van de nazi tegenover zijn joodse slachtoffer. De laatste was in de ogen van de eerste geen mens.
Het kan verkeren. De overheid vraagt medewerking van de burger om inhoud te geven aan de energietransitie en stimuleert de aanschaf van zonnepanelen, onder meer door subsidies en een salderingsregeling. Die zonnepanelen zijn immers knap duur en er moet toch tenminste sprake zijn van een redelijke terugverdientijd. Dus ook ik schafte de toen nog tamelijk dure zonnepanelen aan.
Wat de overheid echter verzuimde is een inschatting te maken van de eventuele gevolgen van de introductie van zonnepanelen. Stel dat de burger inderdaad massaal zonnepanelen aanschaft, wat gebeurt er dan. Kan de bestaande infrastructuur dat aan en hoe gaat de burger om met die zelf opgewekte stroom, heeft dat gevolgen voor de (on)balans van ons energiesysteem?
Nou, dat heeft onze overheid dus verzuimd. We hebben allemaal duur betaalde knappe koppen op al die hoge posities zitten maar de meest elementaire zaken krijgen ze niet voor elkaar. Nu blijkt, hoe kan het?, onze infrastructuur niet berekend op het grote aantal zonnepanelen. De overheid overweegt nu laadpalen op kritische momenten uit te gaan zetten, de overheid zou het liefste de salderingsregeling onmiddellijk afschaffen en de energiemaatschappijen gaan nu kosten op de zonnepanelenbezitters verhalen.
Die salderingsregeling is gelukkig gebleven maar het capaciteitstekort is de komende tien jaar, zo zeggen experts, nog niet opgelost. En die aan zonnepanelen gerelateerde kosten gaan de energiemaatschappijen zeker en vast op de zonnepanelenbezitters verhalen.
Niet alleen voel je je een paria omdat je zo inhalig was zonnepanelen aan te schaffen, als dank word je nu ook nog eens bestolen, én door de overheid én door de energiemaatschappijen. Ik voel me grotelijks belazerd!
