De enclave Roermond

Uit een peiling zou blijken dat vier op de vijf Limburgers zich niet kunnen vinden in het voornemen van van Rey - u weet wel, die VVD hotemetoot die beschouwd kan worden als het mens geworden cliëntelisme - zich verkiesbaar te stellen voor de gemeenteraad van Roermond. De man wordt verdacht van corruptie en machtsmisbruik maar hij denkt: wat Berlusconi kan, kan ik ook.
De plaatselijke VVD-voorzitter heeft de peiling als niet-relevant naar het ronde archief verwezen, pas als de peiling zich had beperkt tot Roermond, zou die misschien iets hebben kunnen betekenen. Laat van Rey maar meedoen, de beste peiling zijn de gemeenteraadsverkiezingen zelf. Als die goede man in de Raad komt heeft de gemeente Roermond zich definitief afgescheiden van de rest van dit land. Dan maken we er een enclave van met een status aparte en een koninksrijkstatuut, een consul-generaal en zo. Wedden dat van Rey weer snel te paard zit?

Muppets

Iedereen mag wat vinden hoor en natuurlijk zou je het prettig vinden als de samenleving zo verstandig zou zijn nou uitgerekend jouw advies op te volgen. En natuurlijk moet je af en toe ook eens naar wijze oude mannen luisteren, soms hebben ze best iets zinnigs te melden. Maar het gedrag van de heren Wiegel, Bolkestein en Nijpels begint een beetje irritant te worden. Voor het eerst sinds decennia hebben de liberalen een premier uit eigen huize en het lijkt er waarachtig op dat deze drie ouwe muppets vooral stinkend jaloers zijn. Rutte deed iets wat hen nooit lukte.
Eerst komen ze met het ondemocratische idee van een tussenformatie en nu menen de heren zich te moeten bemoeien met het begrotingstekort. Zoals gezegd, ze mogen vinden wat ze vinden maar waarom krijgen ze zo´n groot podium?

Omdat de media, in dit geval Nieuwsuur, niets prachtiger vinden dan een premier die door zijn eigen partij onder druk wordt gezet. De volgende hype is alweer in de maak. Het publiek en de media worden driftig bespeeld, de what-if-scenario's liggen alweer klaar met de Eerste Kamer natuurlijk als ultieme dreigement. Ik heb voor deze heren slechts één kwalificatie over: ronduit irritant. Om nog maar te zwijgen van de stelling van Bolkestein - die alleen nog maar het gezicht van een boze bovenmeester op kan zetten - dat Rutte na dit kabinet geen premier meer moet worden. Hij mompelt dan iets over houdbaarheidsdatum maar die van hemzelf heeft hij nog steeds niet opgemerkt. En Wiegel refereert nog even aan Witteveen als de beste naoorlogse minister van financiën die we ooit hadden. Ja hoor, niemand kent deze soefie nog maar Wiegel zet even alle andere rentmeesters op hun plaats. Met zulke partijgenoten heb je geen politieke vijanden meer nodig. En o ja, voor alle duidelijkheid: ik ben geen VVD-stemmer, nooit geweest ook.

Kantelen

Groot artikel in de Volkskrant van vandaag: het beeld van Dijsselbloem kantelt. Na een niets ontziende hetze van de afgelopen week (met als dieptepunt Frits Wester die zelfs melding wist te maken van instortende beurzen en de minister de raad gaf een talencursus bij de nonnen in Vught te volgen), lijken journalisten, commentatoren en columnisten nu opeens tot inkeer te komen. Dijsselbloem wordt nu meer en meer geprezen als iemand die de EU in zijn eentje met de neus op de feiten drukte, iemand die tenminste zei waar het op stond. Beter ten halve gekeerd... zullen we maar denken.
Mijn zaterdag kan niet meer stuk, ik luister naar de Unearthed music van Johhny Cash, de zomertijd komt eraan en Dijsselbloem blijft onverstoorbaar. Wat me deugd doet is dat er bij de PvdA (en dat is nog steeds niet mijn partij maar dat komt vooral door mensen als Marcel van Dam en Rob Oudkerk en vergeet Adri Duivesteijn niet) heel verrassend een paar frisse lui rondlopen die er veel meer van snappen dan ik voor mogelijk had gehouden. Samsom en Dijsselbloem voorop. Dat geeft de burger moed!

Jan Akkermans en Eric Vloeimans

In 2011 zag ik Jan Akkermans optreden met Eric Vloeimans. Ik vond het toen een wat minder geïnspireerd optreden, vermoedelijk door de immens grote zaal. Gisteravond traden ze weer op, nu in Luxor, die aangename en fraaie poptempel of muziekzaal in Arnhem. Het optreden begon met Minor Details en Blind Bitch waarna een hele reeks nummers uit diverse platen van Jan Akkermans door de jaren heen. Meestal uptempo, soms een ballad, waaronder een Molukse ("Molukt het vandaag niet, dan Molukt het morgen wel", grapte Akkermans die verbaal sowieso op dreef was en tijdens het stemmen van zijn instrument tussen de nummers door opeens riep: "Als de noot het hoogst is, is die meestal vals").
Maar daar gaat het natuurlijk niet om. De line up was uitstekend - de beide frontmen behoeven geen nadere introductie - en met name de bassist en drummer waren voortreffelijk, prachtig stuwend en opwindend spel, het middenrif deed ook weer eens mee zonder dat dat alleen maar een gevolg was van de volumeknop op de speakers.
In sommige nummers was er echt sprake van samenspel tussen gitaar en trompet maar meestal wisselden de soli elkaar af. Akkermans gaf in het praatje vooraf al aan dat het spel van Vloeimans wonderwel in zijn muziek paste en dat was niets teveel gezegd. Het was werkelijk een genot om deze combinatie bezig te horen én te zien. Dan weer speelt Vloeimans met extra lucht zijn ijle klanken, dan weer gebruikt hij de demper, nu eens subtiele akkoorden om vervolgens uit te barsten in lyrische vitaliteit. Ik kan er geen genoeg van krijgen en dat geldt ook voor Jan Akkermans zelf die buitengewoon goed op dreef was en er zichtbaar plezier in had. Geen kapsones en prachtig gitaarspel. Wat telkens weer verbaast is het achteloze gemak waarmee hij zijn instrument bespeelt. En het hoogtepunt was natuurlijk toch Hocus Pocus, direct herkenbaar uit duizenden, lekker lang, lekker hard. De meeste nummers werden trouwens heerlijk uitgesponnen zonder ooit langdradig te worden.
Als u de kans krijgt, ga deze combinatie dan bekijken en beluisteren, het is meer dan de moeite waard.

Nog maar eens wat getallen

In Hoeveel is genoeg? van Robert & Edward Skidelsky lees ik enkele cijfers die voor zich spreken: in 1970 kreeg een top-CEO in de VS circa dertig keer zoveel als een gemiddelde werknemer, nu is dat tweehonderdzesendertig keer zoveel. In de UK gaat het om eenentachtig keer zoveel in plaats van zevenenveertig keer zoveel tien jaar geleden. In de VS is het inkomen van de rijkste vijf procent negen keer zo snel gestegen als dat van de armste vijf procent, in de UK vier keer zo snel. Kortom, de rijken bemachtigen een steeds groter deel van het nationale inkomen.

In de Volkskrant van afgelopen zaterdag lezen we dat de topinkomens verder stijgen en dat de verschillen steeds groter worden. Eerder meldde ik al dat nu de bonussen onder druk komen te staan, de topverdieners hun vaste salaris enorm hebben zien stijgen, soms tot wel 19 procent. Meurice van ASML heeft een totaal jaarsalaris van € 11.259.424. Begrijpt u dit nog?

In hetzelfde artikel maakt de Volkskrant melding van enkele nieuwe vondsten om het topsalaris van de topverdieners nog meer top te maken: de blijfbonus en de luxe versie van de hypotheekgarantie. Van Boxmeer van Heineken kreeg een retentiebonus van 1,5 miljoen Euro om nog een periode bij te tekenen; zijn totaalsalaris over 2012 bedroeg € 6.544.770. En Malcolm Brinded van Shell kreeg een bonus van € 2.067.248 omdat hij bij zijn vertrek zijn huis niet kon verkopen voor het bedrag dat hij ervoor betaald had.

Wie denkt dat mijn verontwaardiging is ingegeven door jaloezie vergist zich. Ik kan niet vaak genoeg herhalen dat dit soort inkomensverschillen funest zijn voor een gezonde samenleving, voor een beschaving. Stuitend is de schaamteloosheid waarmee dit gedrag in weerwil van alle maatschappelijke commotie gewoon aan de orde van de dag blijft.
Op Skidelsky kom ik later nog terug maar ik kan u nu al hun boek van harte aanbevelen.

Ben ík nou gek geworden?

Het blijft mij verbazen hoe gretig Nederlandse journalisten (buitenlandse trouwens ook) onze minister van financiën onderuit proberen te halen. In Nieuwsuur mag een journalist van het Financieel Dagblad eens flink uithalen en de supersonisch onkreukbare en waanzinnig integere Toine Huys, ons nationale geweten, mag het dan nog eens fijntjes samenvatten: die Dijsselbloem kan maar beter met de staart tussen de benen ophoepelen.

Voor alle duidelijkheid: ik ben geen lid van de PvdA en heb sinds eind jaren zeventig nooit meer op die partij gestemd. Maar ik ben vooralsnog zeer gecharmeerd van de rust en kalmte die Dijsselbloem uitstraalt en de kennis van zaken waarmee hij lastige dossiers toelicht.

Centraal staat nu een interview dat Dijsselbloem gaf aan Reuters dat het interview uiteindelijk publiceert met het woord 'template' in de kop. Dat woord heeft Dijsselbloem zelf niet uitgesproken en ook niet bedoeld. In Nederland werd het woord prompt vertaald als 'blauwdruk' maar daar heeft het Engels een ander woord voor: 'blueprint'. Een betere vertaling van 'template' is 'format' of 'formule'. Maar ook die woorden heeft Dijsselbloem niet gebruikt.

Het woord 'template' is vervolgens de aanleiding geweest voor een ware twitterhype hetgeen een journalist van de Financial Times, die dus ook maar een beetje zit te papegaaien, verleidt tot de uitspraak dat Dijsselbloem ontslagen dient te worden. Ik vind het allemaal buitengewoon ergerlijk maar de laaghartige houding van het Nederlands journaille, inclusief Pauw en Witteman en Martin Visser en Toine Huys, is ronduit beschamend. Wat een ongehoord slechte journalistiek is dit.

Houden homorechten ook het recht op adoptie in?

Voor mij is dat een serieuze vraag. Ik ben een overtuigd voorstander van gelijke rechten voor homo's en hetero's. Inclusief het homohuwelijk. Het gaat bij het huwelijk immers om niets anders dan een conventie die mensen nu eenmaal met elkaar overeen kunnen komen. Wij vinden dat er in een beschaafde samenleving geen onderscheid gemaakt mag worden naar seksuele geaardheid en/of samenlevingsvorm.
Of uit het homohuwelijk per definitie het recht op adoptie voortvloeit, valt wat mij betreft nog te bezien. Het is wel de praktijk van vandaag maar het is nog maar de vraag in welke mate dat ook vanzelfsprekend zou zijn.

Een kind kan onder natuurlijke omstandigheden alleen ontstaan uit seksueel verkeer tussen een man en een vrouw. Moderne medische techniek heeft weliswaar een aantal sluiproutes mogelijk gemaakt maar in essentie gaat het en blijft het gaan om een eicel en een spermatozoïde. Zonder medische technologie kunnen twee mannen net zo min als twee vrouwen kinderen verwekken. De evolutie leert ons dat een homoseksuele levenshouding of geaardheid het doorgeven van genen onmogelijk maakt.

Tenzij... tenzij men een technische ingreep uitvoert of tenzij homoseksuele paren zich beperken tot het adopteren van kinderen. Beide oplossingen komen voor, ook al zou ik niet weten hoe zij zich getalsmatig tot elkaar verhouden. Voor deze discussie is dat ook niet relevant. De vraag is of datgene wat technisch mogelijk is, daarmee ook wenselijk is. Dat kan leiden tot een ethisch vraagstuk maar ook dat is niet strikt noodzakelijk het geval.

In de NRC van 23 maart schrijft Herman Vuijsje een interessant artikel over de vraag of het wel wenselijk is dat twee vrouwen een kind opvoeden. De essentie is dat het in een samenleving als de onze wenselijk wordt geacht dat kinderen met zowel de moeder- als de vaderrol in aanraking komen. Dat het voor jongetjes buitengewoon belangrijk is dat zij zich met een man kunnen identificeren. Uit onderzoek zou blijken dat een compleet feminien onderwijs niet goed is voor de ontwikkeling van jongens én meisjes.

De kwestie rond het Turkse jongetje Yunus heeft nog eens de aandacht gevestigd op de culturele aspecten van dit vraagstuk en ik vind dat we ook die serieus moeten nemen, zelfs wanneer de achtergrond van die problematiek trekken heeft van homofobie.

Hoe je zo'n discussie moet voeren weet ik niet precies. Voor je het weet ontaardt zulk een discussie en dan valt er niets te winnen. Maar mijns inziens zouden homoseksuele paren zichzelf op zijn minst de vraag moeten stellen of het in het belang van kinderen is dat zij worden opgevoed door twee partners van gelijk geslacht. Voor alle duidelijkheid: het gaat hier dus niet om de liefdevolle omgeving die natuurlijk ook van enorm belang is voor opgroeiende kinderen. Maar daarmee ben je er volgens mij niet. Opgroeiende kinderen hebben meer nodig, waaronder de mogelijkheid om zich te kunnen identificeren met beide geslachten.
Heteroseksualiteit is nog steeds de norm en vanuit evolutionair oogpunt is dat ook logisch en wenselijk. Het doorgeven van genen vindt uitsluitend plaats door heteroseksueel verkeer, of je dat nu leuk vindt of niet.

Een politieke partij verbiedt men niet

Er gaan in Duitsland bij voortduring stemmen op om de partij van de rechts-radicale nazi adepten van de NPD in Duitsland te verbieden. Eerdere pogingen hiertoe strandden op de hogere rechters die een verbod van vereniging op politieke gronden terecht niet acceptabel achtten in een rechtsstaat.
Momenteel is die discussie weer uiterst actueel na de ontmanteling van de National Sozialistische Untergrund, verantwoordelijk voor de laffe moord op een aantal Turkse inwoners in Duitsland. Angela Merkel weigert, mijns inziens terecht, een nieuwe poging om de NPD te laten verbieden. Opmerkelijk is dat vooral de SPD zich sterk maakt voor zo'n verbod en de regering nu van slapte beschuldigt. FDP en de Groenen steunen de regering, terwijl de zusterpartij van de CDU, de CSU het weer met de SPD eens is.
Inmiddels heeft ook de Centrale Joodse Raad, bij monde van haar vice-voorzitter Charlotte Knobloch zich in de discussie gemengd. Zij noemt de opstelling van de regering een "rampzalige verzaking van de publieke zaak".
Nu mag de CJR vinden wat zij vindt maar het maakt op mij op zijn zachtst gezegd een merkwaardige indruk dat men daar voor het verbod van een politieke partij kiest. In mijn ogen moet men zo'n partij al deze media-aandacht niet gunnen en is het verstandiger te vertrouwen op het gezonde verstand én historisch besef van de gemiddelde Duitse burger.

Obama stelt teleur

Op bezoek bij Netanyahu verzekert Obama Israël van eeuwige steun. Op bezoek bij zorgvuldig geselecteerde Israëlische studenten verklaart Obama dat de Palestijnen moeten kunnen rekenen op empathie. Dat is dus de inzet in de tweede ambtstermijn van Obama en dat is ronduit teleurstellend. Realpolitik, zal Obama zeggen, stelt wel vaker teleur. Maar het is simpelweg de zoveelste keer dat het Westen een kans laat lopen om tegen de Israëliërs te zeggen: "dit is de grens, jullie krijgen onze eeuwige steun, maar wel terug naar de grenzen van 1967 en alle joodse nederzettingen op Palestijns grondgebied ontmantelen. Voor het einde van mijn tweede ambtstermijn moet de tweestatenoplossing op papier zijn uitgewerkt en in een verdrag zijn opgenomen". Ha, wie durft nog zo te dromen?

Cyprus revisited

De kleine spaarder is gered, twee banken die het allemaal niet meer snapten onder curatele gezet, de grote spaarders zijn alles kwijt en de Russen kwaad. Gestolen geld wordt nu nog een keer gestolen, zegt Medvedev.
Kan wel zijn maar toen de Cyprioten aanbelden om hulp lieten de Russen weten dat die Cyprioten niets hadden waar de Russen warm voor liepen. From Russia with love. De Cyprioten stemden in VN-verband altijd in lijn met het Russisch beleid, nooit in overeenstemming met EU-standpunten. Dat zullen ze nu wel afleren. In tijden van nood leer je je echte vrienden kennen.

Ik vind wat er nu gebeurt perfect. Cyprus is gewoon een klein eilandje en ze moeten terug naar een economie van herders en toeristen. Een bankenunie zou paal en perk moeten stellen aan de omvang van een financiële sector in een EU-lidstaat, dan kan dit tenminste niet nog eens gebeuren.
We snappen natuurlijk allemaal heel goed waarom die nare Juncker zo'n lullig commentaar op Dijsselbloem had: dat Luxemburg is vermoedelijk net zo risicovol gestructureerd als IJsland en Cyprus. De tijd zal het leren.

Nu moeten nog vooral de Nederlandse journalisten ophouden met te benadrukken dat Dijsselbloem zo geblunderd zou hebben. Het is de facto en aantoonbaar onjuist. Het aanpakken van de kleine spaarders was een voorstel van de Cypriotische regering zelf. Wat mij betreft doet Dijsselbloem het uitstekend.

Ik denk overigens niet dat al die Russische witwassers lijdzaam gaan toezien hoe hun kapitaal in één keer verdampt. Daar komt nog wel gedoe van, vrees ik. En wat te denken van die Britse expats? Eens afwachten hoe Cameron daar op reageert.

Maar vooral is het van belang dat de Cyprioten zich realiseren dat ze deze crisis kunnen overwinnen dankzij Europa. Ik weet het, dat eilandje is de EU binnengefietst door de Grieken omdat het hun de beste verdediging tegen de Turken leek. Met Cyprus in de EU konden de Grieken hun claim op het eiland overeind houden. Ach, wie heeft hier nou eigenlijk géén boter op het hoofd?